Follow Your Nature

Wat nu als je een thema voor 2015 mocht verzinnen? Wat zou jouw thema dan zijn? Waar zou jouw jaar dan over gaan? Ik weet het antwoord voor mijn jaar wel. Want het allermooiste en fijnste wat ik me nu kan wensen is geen ontzettend gave baan, geen rijke groep aan vrienden, geen relatie. Nee, het allermooiste wat ik me nu kan wensen is dat ik volledig gezond ben en weer energie voor tien heb. Die andere dingen mogen overigens ook wel, maar doe me maar eerst weer gezond maken.

In mijn vorige blog schreef ik dat ik deelneem aan het jaarprogramma van 365 dagen succesvol. Nog niet gelezen? Klikkerdeklik. Het grappige is dat het eigenlijk helemaal niet mijn bedoeling was om hier consequent over te schrijven maar dat het toch automatisch gebeurt. Anyway, één van de eerste opdrachten na de eerste dag was het bedenken van een jaarthema. En omdat ik weer de gezondste versie van mezelf wil worden, moest voor mij het thema daar dan ook over gaan. Maar dan nog een leuke naam bedenken…

Tijdens een brainstormsessie met niemand minder dan mezelf kwamen de meest suffe namen naar boven die je in elk willekeurig Flow-magazine zou tegenkomen. Hier wil ik trouwens niemand mee voor de kop stoten. Lekker lezen dat tijdschrift, lekker zweverige woorden gebruiken, lekker doen. Maar ik merkte dat de woorden die ik als zweverig zag niet bij mij pasten. Vervolgens na die shitload aan woorden, kwam ik op het thema ‘superfit’ terecht, waar één van de mededeelnemers er nog even ‘miss’ voor plaatste en ik dus ineens aan een soort wereldverkiezing van fit zijn meedeed. Even voelde ‘Miss Superfit’ wel lekker, maar uiteindelijk begon het te jeuken.

FYN

Inmiddels begon de deadline voor het hebben van een thema te naderen. En ik wilde gewoon wel iets hebben dat bij me paste, dat me energie gaf in plaats van iets wat me deed jeuken. Het malen ging maar door totdat ik ineens aan een foto van mezelf dacht waarbij ik de woorden ‘Follow Your Nature’ op mijn mond had geplakt. Ik had de woorden zien staan in een magazine, knipte ze uit en plakte ze in een willekeurige bui op mijn mond. Een selfie werd gemaakt en de foto werd uit pure verveling op Instagram geplaatst.

Van Follow Your Nature kreeg ik wel meer energie. Want op het moment dat mijn lichaam en hoofd een beetje klaar met me waren besloot ik langzaam aan te gaan wandelen en prachtige parken en stukjes strand te ontdekken. Ik besloot mijn voorliefde voor gezond eten nog meer uit te breiden en me te verdiepen in wat voeding voor zowel je lichaam als geest kon doen. En ik herinnerde me dat ik eigenlijk altijd al een natuurkindje ben geweest maar dat door het vele laptopwerk en mediagedoe en stadsleven, dat ik dat even vergeten was.

Follow Your Nature is dus waar 2015 voor mij over gaat. Veel natuur, veel heerlijk gezond eten (met uiteraard wat ongezonde uitschieters), veel poepen, veel lachen, veel doen waar ik zin in heb en me goed bij voel en veel dutjes waar mijn lichaam dat nog nodig vindt. Om mezelf te herinneren aan dit mooie thema, kocht ik een fotolijst (waarvan ik uiteraard het glas binnen 5 minuten eruit sloopte) en ging ik met wat stiften aan de gang.

Dus dankjewel verleden Naomi! Dankjewel voor het random uitknippen van willekeurige woorden en het met honing verbinden aan je mond en het deponeren op Instagram. Dankjewel, want ik heb zin in dit thema. En eigenlijk gewoon vooral in dit jaar. En die daarna. En eigenlijk ook die daarna. And so on.

Q: Waar mag 2015 voor jou over gaan?

10931154_10205010049922900_957923543701550354_o

(P.S. Nee ‘Follow Your Nature’ is lekker niet-zweverig. – Nou en, ik vind het leuk.)

 

Mijn beste jaar ooit

Daar sta ik dan in mijn bikini op het strand in januari met 300 mensen die ik pas die ochtend heb leren kennen. Voor zover je zo’n groot aantal mensen in zo’n kort tijdsbestek kunt leren kennen dan. Het waait, het vriest en wanneer ik de zee in ren met mijn nieuwe maatje aan mijn zij kom ik niet verder dan de bovenkant van mijn voeten. Godver wat koud. Waarom ik dit doe? Ik heb me ingeschreven voor het jaarprogramma van 365 dagen succesvol. Elke maand een komen we een volledige dag bij elkaar om gerichte stappen te maken naar je beste jaar (eh, leven) ooit. Sounds like a plan!

Zij die al wat langer op mijn blog rondhangen of me via social media volgen zullen inmiddels een klein beetje in de gaten hebben gehad dat ik van een do-it-all-druk-leven naar een langzame pas op de plaats ben gegaan. Zoals ze in de film Sonny Boy mooi zeggen: “Een plant heeft twee dingen nodig om te groeien; zon en regen. Dit zijn onze regendagen.” Het afgelopen jaar heeft het flink geregend. Maar ik sta nog overeind. En m’n glimlach doet het gelukkig nog.

De mannen van 365 dagen succesvol ken ik inmiddels alweer sinds mijn 16e toen ik besloot voor een prachtig bedrijf te werken waar zij aan de top opereerden. Een aantal jaar geleden hebben ze de sprong gewaagd om een eigen bedrijf te starten die Nederland in 2020 het gelukkigste land van de wereld zou maken. En toen ik David iets meer dan een half jaar geleden sprak begon hij over hun jaarprogramma, waarin je handvatten krijgt om gericht te werken aan een leven dat voor jou succesvol is en je dus gelukkig maakt. Note: Met succes bedoelen ze niet dat je per se in dure auto’s moet rijden en in een enorme villa woont. Met succes bedoelen ze dat je al je talenten kunt inzetten om zo met je passie bezig te zijn.

Nu durf ik zonder valse bescheidenheid al wel een paar van mijn talenten aan te wijzen. Maar de regendagen van afgelopen jaar hebben er flink ingehakt en me moe en deels onzeker gemaakt. Want ik kan wel doen alsof ik mezelf heel goed ken en alles weet, maar c’mon. Ik ben slechts 22 jaar, zoekende naar een identiteit en een wereld waar ik mezelf kan zijn en als bonus anderen daarmee kan inspireren. Meedoen aan het jaarprogramma kwam op het perfecte moment.

Ik kan me zo voorstellen dat dit bovenstaande als een vaag verhaal klinkt als je 365 dagen succesvol niet kent. Daarom wil ik je uitnodigen om een kijkje op hun website te nemen waar ze zelf veel mooier kunnen uitleggen wat ze precies doen en wat zo’n jaarprogramma nu eigenlijk inhoudt. Een paar maanden geleden vroeg Arjan me zelfs of ik het leuk vond om te gaan bloggen voor ze. Inmiddels heb ik er alweer flink wat stukjes uitgepoept waarvan er één zelfs de 40.000 views bereikte! Je snapt dat me dat enorm blij maakt.

De eerste dag is alweer twee weken geleden en volgende week staat nummertje twee op de planning. Ik heb met mezelf afgesproken om deze kans volledig te benutten en er alles uit te halen. Geen idee hoe mijn leven er over een jaar uit ziet. Maar als het aan mijn weersvoorspellingen ligt, schijnt de zon als een malle.

Wil je mijn blogs lezen maar niet helemaal de website van 365 dagen succesvol doorspitten? Dat kan! Ik schreef:
Wanneer dan wel?
Wees je wat liever voor jezelf?
Wanneer heb je voor het laatst met jezelf geflirt?
Onderspannen
Wat kun je leren van boosheid?
Wist je dat ik naar lachyoga?
De kracht van empathie
Wat is jouw blinde vlek?
Wat een mooie waterval / Als voelen pijn doet

Haha, jeetje. Als ik de titels zo teruglees dan denk ik “wow, wat stel ik veel vragen aan je” en “wow, wat een zweefteef”. Hopelijk schrijf ik volgend jaar vunzige stukjes over in billen knijpen enzo en andere dingen met een iets vrolijkere noot. ;) Maar deze blogschatjes zijn ook wel de moeite waard om te lezen.

Liefs!

P.S. Een leuke tip van mij voor jou: Volg de mannen ook op Facebook waar ze regelmatig leuke video’s plaatsen die best wel eens een antwoord kunnen zijn op een vraag waar je mee zit. Of gewoon ‘omdat leuk’.

Podcast Headspace: Stoppen met smoesjes

Eerder in deze blog schreef ik al over de app Headspace wat dus eigenlijk een soort mediteren voor dummies is. Andy Puddicombe, oprichter van deze meditatie-app, beantwoordt in gelijknamig radioprogramma Radio Headspace vragen van mensen die de app gebruiken. Je hoeft niet te mediteren om iets te hebben aan deze podcast. Ik denk dat we allemaal wel eens te maken hebben met uitstelgedrag, het verzinnen van smoesjes om niet te werken aan dat wat we echt belangrijk vinden en het zoeken naar motivatie.

Zo komt er een vraag voorbij die een nogal herkenbare situatie schetst – in elk geval voor mij. “Soms wil ik naar de sportschool maar is het buiten zo koud dat ik de hele tijd smoesjes verzin om niet te gaan en het uiteindelijk zo laat is geworden dat de sportschool dicht is.” Jup. En je vervolgens dan de hele tijd schuldig voelen dat je niet bent gegaan. Vermoeiend much.

En zo zijn er nog verschillende vragen waarin herhaardelijk wordt aangetoond hoe goed we zijn in het moeilijk maken voor onszelf. Dus doe jezelf een plezier en luister slechts vijftien minuutjes deze podcast. Van mij voor jou. Fijne dag!

- BOEKENOPRUIMING -

Hoi fijne bloggers en lezers,

De laatste tijd ben ik flink aan het opruimen geweest. Waar ik vroeger droomde van een bibliotheek vol merk ik dat ik het toch wel fijn vind om dingen op te ruimen en niet steeds met een ‘ja maar wat als ik er nog eens in wil bladeren’-gevoel te zitten. Zo kan er ruimte vrijkomen voor nieuwe leuke spullen. (En stiekem is een klein zakcentje ook gewoon leuk.)

Ik doe een fors deel van mijn boekenkast weg. Hieronder de foto’s met bijbehorende titels. Ik heb geen foto van de achterflap gemaakt. Bij nieuwsgierigheid wil ik je daarom ook vragen om de titel te googelen zodat je weet waar het boek over gaat.

Omdat het tweedehandsjes zijn zal ik niet minder vragen dan 2 euro en niet meer dan 5 euro exclusief verzendkosten (min. 3,45 euro). Ik houd rekening met eventuele beschadiging en de grootte van het boek.

De titels die dikgedrukt staan, zijn nog beschikbaar.

Laat me snel weten welk(e) boek(en) jij graag op je nachtkastje hebt!

IMG_8096

- Tirza, door Arnon Grunberg
– De Mannentester, door Heleen van Rooyen
– The Pursuit of Happyness, door Chris Gardner
- De Cirkel, door Dave Eggers
– Sex, Blogs & Rock ‘n roll, door Ernst-Jan Pfauth
– Biografie Stromae, door (?) (verkocht)
- Alles Ruikt Naar Chocola, door Sydney Vollmer
– De Man Die Naar Auschwitz Wilde, door Dennis Avey

IMG_8097

- Snelle gerechten, door (?)
– Zakelijke evenementen, door Lenny Kaarsgaren
– Saladedagen, door Knof
– Het zijn net mensen, door Joris Luyendijk (verkocht)
– Achievers (verhalenbundel), door Dennis Storm (en anderen)
– Linda. de columns, door Linda de Mol
– Voor ik ga slapen, door S.J. Watson
– Het leven uit een dag, door A.F. Th. van der Heijden

IMG_8099

- All my friends are dead (prentenboekje, niet voor kinderen), Avery Monsen en Jory John
– Het boek met 1000 vragen, door Diederik van den Abeele (verkocht)
– Eten, bidden, beminnen, door Elizabeth Gilbert
– Basiscursus HTML-dingen, door P. Kassenaar en P. Doolaard
- Het Boek (bijbel), door wie eigenlijk ja?
– De gangster is terug, door Mickey Spillane
– Het Ontwaken, door Laura Kasischke
– James Worthy, door James Worthy

IMG_8098

– Zo begint iedere ziener, door Coen Simon (verkocht)
- Uit, zuurzoete verhalen over liefdesverdriet, door Lauren Verster
– Onbeperkt jezelf, door Joost van der Leij
– De verborgen boodschap, door Peter Collett (verkocht)
– IV, door Arjen Lubach (verkocht)
– Magnus, door Arjen Lubach (verkocht)

Hummus overnachtingen

If you’re cranky and you know it clap your hands. Ken je dat? Dat je eigenlijk bezig was met chagrijnig zijn en dat mensen dan leuk gaan doen en dat je daar dan eigenlijk stiekem toch om moet lachen? Ik ken het wel, want ik er de laatste tijd steeds vaker ‘last’ van. Toegegeven, ik heb inmiddels mijn eigen record verbroken qua een humeur hebben. Aan doorzettingsvermogen geen gebrek hier en toch snap ik niet hoe sommige mensen hun dit hele leven vol kunnen houden. Maar in principe kan alles. Alleen kan ik niet meer zo goed chagrijnig zijn.

Op zich geen straf. En zeker niet als je weer eens jezelf chagrijnig de deur uitsleept omdat je toch maar eens moet wandelen. Thuis zit ik vaak veel te veel in m’n hoofd en voor je het weet ben je jezelf vast aan het denken. Maar laat me even tien minuutjes uit in het park en ik verander in een vrouwelijke Mahatma Gandhi die de bomen zachtjes aanraakt, stokken voor zich uit gooit en er zelf achterna rent of spontaan besluit te dansen waar niemand het kan zien. Om vervolgens met een nonchalante bakkes de man te begroeten die op doodnormale wijze z’n hond uitlaat. Niets aan dit voorgaande is gelogen. Waarom alleen met een stok spelen als je een hond of een infantiel klein kindje bent? Right.

Zoals ik al zei. Het lukt me minder vaak om chagrijnig te zijn als ik ga wandelen. Zelfs in de supermarkt is mijn pesthumeur niet meer veilig. Want één blik om me heen en er staat weer ergens iemand sexy te wezen met een stuk prei in z’n hand. In dit geval was het een jongeman die iets moest ophalen bij de servicebalie. Zo’n exemplaar met blauwe ogen, een brede glimlach en een kleine aanzet tot baardontwikkeling. Zo’n exemplaar dat je dan later tegenkomt bij een gesloten deur richting de uitgang waardoor je bijna gaat denken dat je met z’n tweeën moet gaan slapen tussen de paprika’s en de bakjes hummus. Zo’n exemplaar dat iets grapt over zijn bucketlist en het ooit nog willen overnachten in de IKEA. En dat ik dan mompel dat de Albert Heijn ook prima is.

Deze momenten overkomen me steeds vaker. Dat ik heb afgesproken met mezelf om chagrijnig te zijn en alles en iedereen stom te vinden. En dat de wereld dan ineens leuke dingen gaat doen. Zei John Lennon hier niet ooit iets over? Life is what happens while you’re busy making plans being cranky and all. Ik weet het eigenlijk ook niet meer. Hey, ik ga even wandelen.

Voorlezen versus voorleven

Goede daden verricht je niet voor de ander, die verricht je voor jezelf. Dat is me wel eens gezegd. Het is een nadenkertje. Want in principe is een goede daad toch gewoon een goede daad? Niets meer, niets minder en vooral helemaal niets mis mee. Maar kijkend naar het vrijwilligerswerk wat ik het aankomende half jaar ga verrichten, zit er toch een kern van waarheid in. Ik ga namelijk wekelijks voorlezen aan een klein meisje met een taalachterstand. Een beetje voor haar, een beetje voor mezelf.

Natuurlijk doe ik het ook gewoon omdat ik die stichting zo leuk vind. Dat is ook zo, maar ik zou mezelf niet zijn als ik nu niet zou bedenken wat ik er voor mezelf uit wil halen. Deze week kreeg ik in mijn mailbox de gegevens van het gezin. Het gaat een Soedanees meisje van slechts twee jaar oud. De stichting waar ik het voor doe is de VoorleesExpress en zij begeleiden door heel Nederland gezinnen die te maken hebben met een taalachterstand. De bedoeling is dat ik het gezin ondersteun in het voorlezen van hun kleine meisje zodat zij dit na een half jaar uiteindelijk zelf kunnen doen.

Waar ik vooral naar uitkijk is de uitdaging. Ik heb helemaal geen ervaring met de Soedanese cultuur en ik heb geen idee hoe vaardig zij in hun Nederlandse taal zijn. Daarnaast heb ik nog nooit een meisje van twee voorgelezen. Ik heb wel eens met kleuters gewerkt in de zomer maar twee is toch best wel heel jong. Want wanneer wordt ze ongeduldig? Zal ik niet te snel praten? Hoe houd ik haar aandacht erbij en zorg ik dat haar fantasie op een zachte manier wordt geprikkeld? Het zijn vragen waar ik mee speel, maar de enige manier om erachter te komen is door het gewoon te doen.

En dan is er nog iets. De afgelopen twee jaar heb ik zo ontzettend in mijn hoofd geleefd dat ik het contact ben kwijtgeraakt met mijn speelse kant. Ik had eigenlijk een beetje de deal met mezelf dat ik niet volwassen zou worden, maar gewoon zou doen alsof. Beetje de schijn ophouden voor de buitenwereld en ondertussen verdwalen in de kermis in mijn hoofd. En nu zijn kinderen nogal niet in hun hoofd en redelijk speels. Kinderen beleven alles ontzettend vanuit hun gevoel, weten vaak nog heel duidelijk hun grenzen en voorkeuren uit te spreken en zijn vaak ontzettend open en eerlijk. Ik ben er jaloers op en ik wil het ook. Correctie: Ik had het ook, het is er nog, maar het mag wel weer even naar boven komen.

Dus het komende half jaar ga ik die kleine boef voorlezen. Het enige wat zij hoeft te doen is haar perfecte zelf te zijn, haar nieuwsgierigheid en leergierigheid te tonen en wegdromen bij de woorden die ik haar toefluister. Ik wil haar voorlezen als zij mij voorleeft. Dat vind ik wel een mooie deal. Ik ben zo benieuwd.

Haar kleine geheimpjes

 

adinafab6

Mooi toch? Hoe de meest awesome dingen tegenwoordig een muisklik van ons verwijderd zijn? Zo kwam ik laatst een nogal merkwaardig filmpje tegen van YouTube-kanaal MyTinySecrets. Hierin vertelde de enthousiaste Adina Rivers met een licht Duits accent over hoe een relatie op te bouwen met je poes. Niet dat harige mormel wat je banken openkrabt en ‘s ochtends over je gezicht loopt. Je weet welke poes ik bedoel. Het was in elk geval een interessante eerste ontmoeting met het kanaal van Adina. Ik klikte verder…

Lees verder

Tieten

“Tieten,” mompel ik. Ik kijk weer even naar de man naast me. Zijn nukkige blik maakt plaats voor een verbaasde variant. We staan te wachten totdat we openbaar vervoerd mogen worden. De bus had er allang moeten zijn. Het is te koud om te wachten en de verveling in me is te groot om niet met vreemden te praten. “Pardon?”  De man kijkt inmiddels alweer een tijdje mijn kant op meer boos dan vragend. Even schaam ik me voor mijn verbale uitlating maar ik laat me niet kennen. “Tieten,” herhaal ik. “Je keek zo chagrijnig. Ik dacht, ik zeg eens iets om je op te vrolijken.” De gebruikelijke beleefde lach blijft uit. In plaats daarvan krijg ik een kort knikje van hem waarna hij zijn blik weer laat rusten op het station. Althans, daar waar het station zou moeten zijn. Een dikke zee aan mist maakt het bijna onmogelijk om het gebouw te zien. En dat terwijl het zich een kleine dertig meter verderop bevindt. “En? Helpt het?” De neiging om hem vragend aan te kijken onderdruk ik. Volgens mij is deze kerel niet zo van het oogcontact of welk sociaal contact dan ook. “Ik denk eigenlijk niet zoveel aan tieten,” antwoordt hij uiteindelijk. Zonde, denk ik. Volgens mij zou deze vent nog wel een fraaie visualisatie kunnen gebruiken. “Ik ben eigenlijk gewoon boos,” vervolgt de man. Ik twijfel of ik door moet vragen. Eigenlijk was dit ook helemaal  niet zoals ik het in mijn hoofd had zitten. Het was de bedoeling dat ik ‘tieten’ zei en hij verrast zou worden en we uiteindelijk nog net niet rollend van het lachen de bus in zouden stappen. En dat het dan zo’n aanstekelijk effect zou hebben dat de rest van de bus met ons mee zou lachen zonder eigenlijk te weten waarom. Maar ik weet eigenlijk niet wie van ons er meer aan een slappe lach toe is. Waarom probeer ik die vent eigenlijk op te vrolijken als ik zelf ook niet in een beste stemming ben? “Ik ben ook boos,” geef ik toe. “Vaak met een frons ook.” Ik zet expres een heel kwaad gezicht op. Een beetje zoals een klein kind dat doet om te benadrukken hoe boos het is. Het stampvoeten laat ik achterwege. Ik denk dat mijn boodschap zo wel overkomt. En ergens hoop ik nog steeds dat hij moet lachen. Lachen werkt aanstekelijk namelijk. Ik ben wel toe aan dat virus. “Ik doe niet zo aan fronsen. Geen energie voor,” verzucht de man. Dit keer is het mijn beurt om zijn kant op te knikken. Dat wordt niet lachen geblazen dus. Ik wil nog een vraag stellen als ik zie dat de man afgeleid raakt door twee lampen in de verte. De lampen komen steeds dichterbij totdat ze voor ons stoppen. Een sissend geluid wordt gevolgd door een deur die open gaat. Zwijgend stapt de man in en ik stap mee. Ik zou teleurgesteld kunnen zijn. Teleurgesteld dat het gesprek tussen de man en mij zo abrupt wordt verstoord door de te laat arriverende bus. Maar de teleurstelling blijft uit. Mijn vragen zijn op, zijn antwoorden zijn gegeven en een gezamenlijke lach is uitgebleven. Het is eigenlijk goed wel zo voor vandaag. Tieten.

How To Make: Chai Latte

Ook weer de winterjas uit de kast getrokken? Met deze koude dagen kun je je maar beter lekker opwarmen. Picture this: Jij met een lekker warm dekentje op de bank en een zelfgemaakte chai latte. Loopt er al een kwijlrandje langs je mond? Ja? Mooi.

Enige tijd geleden raakte ik verslaafd aan deze heerlijke versnapering, maar ik kwam er tot mijn grote spijt achter dat niet iedereen weet wat een chai latte is en dus niet alle leuke koffietentjes ze maken. Dan kan ik wel heel lang mokken of de ingrediënten gewoon zelf in huis halen!

Dit heb je nodig:

- Chai tea
- Melk (mag ook sojamelk of andere melk naar keuze)
- Kaneel/suiker/agavesiroop naar keuze

Zo maak je het:

1. Kook wat water en schenk je theeglas een heel klein beetje vol. Zet hierin het zakje chai tea en laat dit zo’n 2 tot 4 minuten intrekken.

2. Ondertussen kook je de melk en het liefst nog opkloppen voor dat lekkere romige effect.

3. Haal je theezakje uit het glas, schenk de melk erbij en je hebt een heerlijke chai latte.

4. In de kruiden van je chai tea zit al kaneel, maar als je het lekker vindt kun je er nog een snufje bovenop gooien. Zelf doe ik er suiker in of wat agavesiroop als gezondere variant. Dit om het iets zoeter te maken.

Waar haal je chai tea?

Chai tea kun je kopen in de supermarkt maar mijn ervaring is dat het niet altijd beschikbaar is. Het beste kun je ervoor naar De Tuinen of een andere winkel waar ze veel thee en kruiden verkopen.

Enjoy! En laat je het me weten als het gesmaakt heeft? 

Dit artikel werd eerder geplaatst op www.allesvanmarije.nl

Wat kan je leren van boosheid?

Het was iets waar ik al twee maanden op had gewacht: een traditionele massage van Hawaïaanse komaf. Het moment was aangebroken en je mag er vanuit gaan dat ik er heel veel zin in had. Eindelijk mocht ik gaan loslaten. Even lekker ontspannen. Tot er iets gebeurde wat ik totaal niet had verwacht. Want na een massage van twee uur ben je toch op z’n minst helemaal naar de zen. Ik niet. Ik werd boos. Intens boos. En dat is maar goed ook.

Het leuke is dat ik er zelf om heb gevraagd. Want ik voelde al iets borrelen. Daar kon ik simpelweg niet omheen. Het smaakte als woede, verdriet en machteloosheid. Iets in me was laaiend. Dus toen de masseuse aan me vroeg met welke intentie ik de massage in wilde gaan, was mijn antwoord dan ook direct: “Ik wil mijn boosheid loslaten.”

Met dat gezegd hebbende, gaf ik mezelf een cadeau waar ik stiekem totaal niet op zat te wachten. Want om iets los te laten moet je het blijkbaar nog even toelaten. En dat had ik nog helemaal niet gedaan. De hoeveelheid woede die twee dagen na mijn massage voelde was overweldigend. Ik leek erin te verzuipen. En man, wat was ik verbaasd. Waar kwam dit nou weer vandaan? Ik was toch altijd dat vrolijke goedlachse meisje? Zo’n stralende met een mooie glimlach? Hoe kwam het dat ík zo boos was? En hoe kwam ik hier in vredesnaam van af?

Na een week Godzilla-modus besloot ik de masseuse een belletje te geven. Dat ik dus echt heel boos was. En of dat wel zo normaal was? Haar antwoord: “Ik ben blij voor je. Nu kan je echt aan de slag.” Je leest dit nu waarschijnlijk met evenveel vraagtekens boven je hoofd als dat ik die op dat moment had. Maar ze sloeg wel de spijker op z’n kop. Want wat kun je eigenlijk leren van je boosheid (en eigenlijk elke emotie)? Ik deel haar tips graag met je.

1. Laat het toe
Wat het toelaten misschien makkelijker maakt is het besef dat je emoties hébt, maar ze niet bént. De emotie is er. En het is niet leuk, maar wel ontzettend gezond. Toelaten is ook echt een kwestie van moedig zijn. Ik weet van mezelf dat ik het eng vind om boos te zijn, omdat het dan lijkt alsof ik de controle dreig te verliezen en ik erin verdrink. En ik vind het zogenaamd ‘niet netjes’. Maar laat dat oordeel erover even zitten en voel het maar gewoon. Als je dat gaat doen, merk je dat de boosheid al een stuk lichter wordt. Simpelweg omdat je het de kans geeft zichzelf even te laten zien.

2. Welk verhaal zit er achter je boosheid?
Iets wat ik nog nooit heb durven doen, kijken naar de achterliggende boodschap van mijn woede. Er zit een hoop verlangen en verdriet in, dat weet ik. Eerder sportte ik mijn woede altijd weg. Leuk en lekker voor je figuur, maar weinig nuttig als het steeds terugkeert en je niet kijkt of niet durft te kijken naar de oorzaak. Dus welke boodschap schuilt er in jouw woede? Dat voor jezelf weten te benoemen, gaat je ontzettend vrij maken. Pak desnoods pen en papier en noteer wat steekwoorden die in je opkomen bij je gevoel.

3. Onderneem actie
Als je eenmaal weet waar het vandaan komt, kun je daarmee aan de slag. Misschien niet makkelijk, maar alle begin is moeilijk. En als je een beetje lief voor jezelf wilt zijn, is het ontzettend de moeite waard. We zijn soms zo bezig met de negatieve aspecten van boosheid dat we vergeten welke mooie dingen het met zich mee kan brengen. Het toont je verlangen en een stevige woede geeft je ontzettend veel kracht. Gebruik die kracht op de juiste manier. Gebruik het positief.

Ik hoop dat mijn boosheid ook nog iets voor jou kan betekenen. En vergeet niet te lachen. Heel stiekem. Wat mij deed grinniken was het besef dat de waas van boosheid ongeveer gelijk staat aan die van verliefd zijn. Het is zo intens en de rede verliest het van de dwaasheid. Je doet en zegt de meest stomme dingen. Maar gooi het er lekker uit. En mocht je iemand er per ongeluk mee kwetsen, dan koop je daarna maar stampvoetend een bloemetje en een kaartje met de tekst:

“Sorry, ik was gewoon even heel boos. En dat is maar goed ook.”