Jerome Jarre is een held

Doet de naam Jerome Jarre nog geen belletje rinkelen? Check dan even deze ontzettend virale Vine. Na deze hit kreeg Jerome binnen no time een miljoenen publiek vanuit de hele wereld. Zijn kracht? Mensen in de meest ongemakkelijke positie brengen en ze toch achterlaten met een lach op het gezicht. En zijn volgers mogen daar steeds 6 seconden van genieten. Kort en krachtig. En vooral prachtig. Jerome had mijn hart al veroverd, maar na het volgende filmpje stiekem nog een beetje meer. Kijk mee:

Wat ik zo ontzettend gaaf vind is dat Jerome de guts heeft om uit zijn comfortzone te stappen. Elke keer opnieuw. Zonder te weten hoe mensen erop reageren. Maar uiteindelijk is het dan ook altijd zijn doel om mensen aan het lachen te krijgen. Iets waar hij iedere keer in weet te slagen hoe [insert French accent] awkward [/insert] ook.

En wat me ook deed glimlachen is dat Casey Neistat producent van het korte filmpje is. Casey Neistat zal waarschijnlijk een onbekende naam voor je zijn, maar ook deze man is werkelijk een held. Op zijn 15e besloot hij te stoppen met school om zich te richten het maken van films en video’s. Doe maar even zijn naam intikken op YouTube en achterover leunen om te genieten van zijn creatieve werk. Eén van mijn favoriete shortfilms is de volgende waarbij Casey samen met een vriend een reclame maakt voor Nike. Je zult ‘m ongetwijfeld eens gezien hebben.

Dus stel je voor. Je ben 99 en ligt op je sterfbed. Ineens krijg je de kans om terug te gaan naar dit exacte moment. Wat zou je doen? Wat zou je tegen jezelf zeggen? 

5 Hedendaagse stijliconen (als je het mij vraagt)

Je moest vroeger echt niet bij me aankomen met een roze tutu. Ik herinner het me nog zo goed. Ik was vier jaar en mijn moeder stuurde me naar m’n allereerste en tegelijkertijd laatste balletles. We moesten dus roze tutu’s aandoen en gekke sprongetjes maken. Nu had ik geen probleem met die sprongetjes, maar de outfit-keuze was een ander verhaal. Sindsdien heb ik heel lang volgehouden dat ik een hekel had aan roze. Inmiddels ben ik nog steeds geen roze-liefhebber maar ik kan mezelf er wel op betrappen dat ik verliefd kan worden op roze items.

Waar sommige mensen hun hele leven lang dezelfde kledingstijl lijken te hanteren – hoe dan? – heb ik toch wel verschillende stijlen meegemaakt. Voor zover je het stijlen kunt noemen. Ik kan me nog één heftige herinneren. In de brugklas. Ik vond ineens zwarte kleding, zwarte make-up en ijzeren kettingen als accessoires heel interessant. Ja, het was vrij heftig. Het was een fase en het heeft een half jaar mogen duren. Daarna kwam er niet zo zeer een vervolg stijl als wel dat het me helemaal niets uitmaakte wat ik droeg en ik volgens mij wel redelijk vaak de plank missloeg.

Ergens ben ik wel een fuck gaan geven om hoe ik eruit zag. Ergens ben ik ijdel geworden, alleen kan ik niet precies duiden wanneer dat ik vredesnaam is gebeurd. Mijn vermoeden is wel dat het sterker werd toen ik in de beruchte hoofdstad ging wonen. Amsterdam, de stad waar men niet opkijkt van de vreemdste outfits. Ik moet toegeven dat ik het ook wel erg fijn vond om daarmee te experimenteren en ik het idee had dat ik steeds dichter bij ‘mijn stijl’ kwam. Maar wat dat dan precies is, da ken ik je ook nie vertellen nie.

Maar je leuk kleden kost centjes. En natuurlijk kun je de vintagemarktjes afgaan of jagen op tweedehands koopjes, maar als je blut bent ben je blut. Dus terwijl ik nog heeeeeel eventjes la vida broka leef laat ik me inspireren door de volgende fashionista’s van het internet. Zodat ik even flink kan losgaan op het herpakken van mijn eigen stijl als de money weer in de pocket is.

Wat denk ik vooral typerend is aan deze volgende dames is dat ze het basic houden met hier en daar een creatieve uitspatting. Ik houd ervan. Kijk mee!

Sabrina Meijer

Ze noemt zichzelf visueel journalist en is oprichter van modeblog afterDRK. Sabrina heeft voor mij iets tomboy’ish over zich en tegelijkertijd ook iets galants. Haar outfits ogen heel basic maar op de een of andere manier weet ze het zo fijn te combineren. Haar glimlach maakt elke outfit nog completer dan deze al was.

Anna Nooshin

“Houd op met me?!” is volgens mij de gedachte die door mijn hoofd gaat wanneer ze weer een nieuwe foto op internet plaatst. Deze dame vind je meestal in het zwart maar dat maakt het er niet saaier op. Daarnaast heeft ze een coupe om jaloers op te worden. Anna is oprichtster van het online magazine NSMBL en heeft sinds kort een eigen lijn met zelf ontworpen leren jasjes.

Yara Michels

Ook wel goede vriendinnen met mevrouw Nooshin. Yara werd bekend met haar blog This Chick Got Style en is sinds kort aan een nieuw hoofdstuk begonnen. Op Chapter Friday geeft ze advies aan meiden die de wereld willen veroveren. Ik wil nog wel eens jaloers zijn op haar gouden lokken maar vrees dat ik daar bij de kapper niet mee aan moet komen. Dat deze chick stijl heeft moge duidelijk zijn.

Lizzy van der Ligt

Deze dame is nu keihard haar outfits aan het bloggen om later aan het werk te mogen als fulltime stylist. Want dat is wat ze het allerliefst doet. Stylen, stylen en nog eens stylen. Als ze haar eigenlijk stijl zou mogen omschrijven zou ze het woordje ‘rock’ durven noemen. Ze schuwt gedragen gekke vintage items niet en als de dag vraagt om een apart hoedje, dan rockt ze deze. Ik weet niet of ik het zou kunnen pullen. Maar het getuigt wel van lef en zelfverzekerdheid om gewoon te dragen wat je wilt.

Caroline de Maigret

Ah oui oui. Deze mademoiselle mag zeker niet ontbreken. Niet veel vrouwen kunnen een pony rocken zonder dat ze heel meisjesachtig worden. Als model heeft ze met de beste fotografen van de wereld gewerkt waaronder Terry Richardson. Caroline maakt menig vrouw jaloers in de Franse hoofdstad: c’est Paris.

Door wie laat jij je inspireren op het gebied van stijl? Ik ben benieuwd!

Hoera! Ik blog al drie jaar!

Hoera! Ik schijn al drie jaar te bloggen op WordPress. Dat zou in principe reden moeten zijn voor een feestje. Maar in feite blog ik helemaal niet ‘pas’ drie jaar. Ik kan me herinneren dat ik voor het eerst begon te ‘bloggen’ op mijn moeders typemachine. Korte verhalen, lange verhalen, spannende verhalen, romantische verhalen. Elk vrij uurtje werd er wat afgetikt op dat ding. Oké en ik ben ook een tijdje verslaafd geweest aan The Sims, maar voornamelijk werd er toch wel in m’n jongere jaren geschreven en gelezen.

Ik begon geloof ik met online bloggen op http://www.web-log.nl. Na een korte research ben ik erachter gekomen dat dat platform helemaal niet meer bestaat en de url is overgenomen door Sanoma. Lekker bezig, Sanoma. Ik was toen een jaar of 14 en schreef over hele zoete dingen als over die keer dat ik bramen ging plukken met een meisje van toneel en dat we daar jam over gingen maken. Of dat ik een cavia had en dat dat ding kon piepen als een malle. Ik geloof dat ik ook heel schattig over jongens-issues schreef want daar ben je een tienermeisje voor. En grappig, maar ik realiseer me nu dat ik toen totaal niet bewust was van het feit dat ie-der-een kon meelezen. Ik denk dat de jonge Twitteraars van nu datzelfde hebben.

Nu ben ik me er wel degelijk bewust van dat alles wat ik online zet ontzettend openbaar is. Dat je door te bloggen toch een klein inkijkje in je leven geeft. Of een grote, ligt eraan hoe vrij je vingers zich voelen. Ik weet nog dat ik bloggen ook écht spannend begon te vinden toen ik dus inderdaad een WordPress-account aanmaakte en dingen door ging plaatsen op Facebook. Ik lijk voor de meeste misschien het type dat alles zomaar even zonder pardon deelt en doet, maar waarheid is dat ik het meeste toch wel echt spannender dan nodig vind en ik eigenlijk voortdurend net even buiten m’n comfort zone begeef. Ik weet niet waarom dat is. Maar ik weet wel dat elke keer wanneer ik een zelfgeschreven blog of column op social media deelde m’n hart toch echt in m’n keel zat. Maar ik vond het goed, het was een uitdaging en het maakte me kritischer op m’n schrijven.

Die uitdaging van online schrijven voel ik nog steeds, maar ik ben op zoek naar iets anders. Twee jaar geleden bedacht ik Fwajeur.nl. Een soort online portfolio voor mezelf met daarop interviews met mensen die ik zelf uitkoos en interessant vond. Daar wringt het de laatste tijd wel. Want de ene keer schrijf ik dus voor Fwajeur.nl en de andere keer voor NaomiFelesita.com en ik ben toe aan iets nieuws. Maar omdat ik geen zin heb ik een derde website is het een beetje aftasten wat ik nu precies wil. Het liefst wil ik een eigen website die wel het persoonlijke heeft van een blog, maar ook met eigen gemaakte content als de dingen die ik op Fwajeur.nl gooi en ook filmpjes en dingen die mij inspireren en triggeren om door te plaatsen. Het enige wat me nu tegenhoudt om zo’n platform te bouwen is de naam en de exacte vorm.

Alle begin is moeilijk, zeggen ze wel eens. Maar wachten op het perfecte moment met dingen heb ik nu wel een beetje gehad. Dus ik plan binnenkort even een creatieve brainstorm sessie met mezelf en dan iets van ‘jetzt geht es löss’ dan maar?

Hoe is het daar eigenlijk, lief lezertje van me?

Rosie Lowe: Creativiteit kun je niet pushen

Beter dan muzikante Rosie Lowe kan ik het niet verwoorden. “Creativiteit komt en gaat met seizoenen. Je kunt het niet pushen.” Eigenlijk een beetje hetzelfde als orgasme en geluk. Dat push je niet, het is er al ergens, het enige wat je hebt te doen is het op de juiste manier te stimuleren.

Goedemiddag. Ik ben een sucker voor interviews met inspirerende mensen. Vooral als ik ze nog niet ken. Ik ben dol op mensen die ik nog niet ken. Dus ik ga wel lekker op de filmpjes van One Minute Wonder waarin creatievelingen en ondernemers vanuit de hele wereld één minuut de tijd krijgen om een glimp van zichzelf te laten zien. En zo kwam ik terecht bij de Britse Rosie Lowe.

Creatievelingen zijn vaak zo bezig met product na product eruit poepen dat ze vaak vergeten dat een periode waarin er helemaal niets gebeurt ook heel vruchtbaar kan zijn. Het geeft je ruimte en afstand en bovenal inspiratie voor het nieuwe product.

Na deze One Minute Wonder moest ik de dame en haar muziek even opzoeken en ik werd blij verrast. Rosie Lowe woont in Londen en is momenteel hard bezig met haar debuutalbum welke begin 2015 gelanceerd zal worden. Haar nummer Water Comes Down wordt in elk geval goed ontvangen en ik ben heel erg te spreken over de remix van het nummer.

Dol op mensen die ik nog niet ken. En jij?

Challenge: Deze hele video bekijken

Het is zondag en ik hoop dat je net zo van je vrije dag geniet als ik dat doe. Maar heb je al even stil gezeten vandaag en helemaal niets gedaan? Ik durf bijna te wedden van niet. Goed, ik ben de beroerdste niet en ik help je graag een handje. Ik daag je namelijk uit om deze drie minuut durende video te bekijken. Pauzeren is verboden evenals het openen van andere tabbladen. Toe maar. Ga de uitdaging aan. Drie minuutjes. Dat kan jij. Toch?

Ongeacht of je deze vent irritant vindt of niet, het is wel erg grappig. Want toegegeven, ik ben vaak zat afgeleid tijdens het kijken van een video of zelfs een film. Vaker dan ik waarschijnlijk zou willen toegeven. De ondertitel van mijn blog draagt niet voor niets de leus “Kermis in mijn hoofd. Elke dag prijs.” We zijn constant afgeleid door van alles en nog wat. En de twee dingen die ons denken meer beheersen dan ooit heten Verleden & Toekomst. Sterker nog, 47 procent van de tijd zijn we bezig met vroeger en ooit. Laat het even op je inwerken. Bijna de helft van de tijd ben je dus niet van het moment aan het genieten. Zonde toch? Al helemaal aangezien het ontzettend hip is om in het hier en nu te leven. Maar waarom kunnen we dat dan zo moeilijk?

En dan wil ik je meteen meenemen naar het volgende filmpje. Een TED Talk met Andy Puddicombe. Andy is oprichter van de meditatie-app Headspace waar ik je in deze blog al meer over heb verteld. Je hebt de vorige 3 minuten ook overleefd. Ik daag je uit om deze tien minuten ook te pakken. Want we hoeven niet ergens op een berg te zitten om met een groep te mediteren. All it takes is ten mindful minutes.

Goed. Nu zijn we hier. En nu?

 

Neske Breks: “Sommige woorden zijn aan mijn schors blijven plakken”

Mag je jezelf freelance journalist noemen als je je eerste opdracht voor de Nederlandse Taalunie te pakken hebt? Geen idee. Ik vind van wel. Twee weken terug kreeg ik de eer om in gesprek te gaan met de veelzijdige en bovenal getalenteerde Neske Beks. Het zou een interview worden voor de maandelijkse rubriek ‘Taalminnaars’ in het online magazine van de Nederlandse Taalunie. Ik dacht deze dame niet te kennen tot ik in mijn research haar hoorde zingen in Sprokkeldagen van Typhoon. Dat Neske Beks een taalminnares is moge duidelijk zijn. In het half uur dat ik haar heb mogen spreken verraste ze mij en daarmee zichzelf meerdere malen met ter plekke verzonnen gezegdes.

Taal is voor mij meer dan letters. Het gaat ook om lichaamstaal, om energie, om zoveel meer. Ik zie mezelf niet als presentatrice, schrijfster of documentairemaakster, maar als ‘storyteller’. Ik doe één ding en dat kan verteld worden op verschillende manieren. Het gaat mij om de kracht van het verhaal. Als kind was ik al heel erg bezig met taal. Dan las ik voor aan mijn nichtje voordat ik daadwerkelijk kon lezen. Ik verzon gewoon maar wat.

Het volledige interview lees je hier. Hieronder Sprokkeldagen. Enjoy!

Doe-boekje: Q&A a day

Toen ik het boekje Q&A a day kocht vroeg ik me af of ik het daadwerkelijk zou volhouden om vijf jaar lang élke dag een vraag te beantwoorden. Maar omdat ik het zo’n leuke verschijning vond met haar gouden bladzijdes besloot ik de gok erop te wagen. Dat was vorig jaar 6 oktober. Nu, een jaar, later kan ik in elk geval zeggen dat het me de eerste 365 dagen gelukt is. Mocht iemand een red velvet cupcake naar me willen sturen om me te feliciteren, ik houd je niet tegen.

IMG_7345

 

Q&A a day is een boekje dat je elke dag opnieuw een willekeurige vraag stelt. Dat kunnen ontzettend simpele vragen zijn tot levensvragen die je aanzetten tot zelfreflectie. To be honest, ik heb niet élke dag in dit boekje geschreven. Soms vergeet je wel eens één of twee dagen en die vul ik dan op de derde dag gewoon in. Het mag leuk blijven, het moet geen ‘moeten’ worden. Ik denk dat je het op die manier ook makkelijk vijf jaar volhoudt.

IMG_7349

Dat is ook meteen het leuke eraan. Het is een boekje dat je vijf jaar ‘moet’ bijhouden en dat betekent dat je antwoord per jaar zo ontzettend kan verschillen. En je kunt er op elk moment van het jaar mee beginnen. Als je het leuk vindt hoef je niet tot 1 januari te wachten om dat leuke ding aan te schaffen. Zoals ik al zei, ik begon vorig jaar op 6 oktober. Een vrij willekeurige dag in het jaar als je het mij vraagt. Dus koop het ding, leg het op je nachtkastje en heb er veel plezier mee. Ik ben nu al ontzettend benieuwd naar wat ik het komende jaar allemaal ga opschrijven.

Dit soort vragen kun je tegenkomen:

Write a recipe for creativity.
What question makes you anxious?
What was the last goofy thing you did?
If you had to move to a new city, where would you move?
What word did you overuse today?
What new activity have you tried?
Write down a problem you solved today.

Iets voor jou? Je kunt het boekje aanschaffen op Bol.com voor 14,99. 

How To Make: Eggvocado’s

Heel healthy Nederland kent onze groene vriend inmiddels wel: de avocado. De één is er lyrisch over, de ander snapt niet what the fuss is all about. Ik behoor tot de eerste categorie en kan er zo één uitlepelen met enkel peper en zout als smaakverfijners. Een tijdje terug ontdekte ik een goddelijk receptje en die deel ik graag met jullie. Het is super simpel te maken en bovendien vult het als een malle dus je komt er de ochtend of middag wel even mee door. Maak kennis met de eggvocado!

IMG_7284

Je hebt nodig: 
* 1 eetrijpe avocado
* 2 eieren
* peper & zout
* en dingen waar je van houdt

Hoe maak je het? (Goed en jij? Oh dat bedoelde je niet, oh nee sorry.)
1. Zet de oven alvast aan op 200 graden.
Haal de ovenplaat eruit en leg er een velletje bakpapier op.

2. Snij de avocado door midden en verwijder de pit.
De gaten in de avocado zijn nog niet groot genoeg voor het ei dus lepel ze nog een klein beetje uit. Kan je ondertussen ook nog even lekker snacken!

3.Vervolgens breek je in elke helft een ei.
Mijn tip hierbij is dat je de avocado’s al op de plaat hebt liggen en dan de eieren er in breekt. Het eierengedeelte is nogal een glibberige bedoeling en anders loop je het risico dat je ei eruit lekt.

4. Daarna strooi je er peper en zout op.
En uiteraard de dingen waar je van houdt. In mijn geval is dat een vleugje tijm, provinciale kruiden en chilipeper.

5. Stop het geheel in de oven, geef jezelf even twintig minuten om bij te komen en te wachten.

6. En voilà! Je bent klaar voor je allereerste avocado!

foto (2)

Ik vind ze zelf het lekkerst met toast. Lekker laagje boter en vegemite en smeren maar. Oh en nog een tip. Koop je avocado’s nou lekker op de markt. In de supermarkt betaal je zo 2 euro voor slechts twee avocado’s terwijl je er op de markt soms zeven voor kunt krijgen. Zeven ja. Het is van de gekke.

Laat me weten hoe jouw eggvocado’s waren!

Naomi Theresa

Als ik het me goed kan herinneren dan heb ik zo’n vier keer in mijn leven de binnenkant van een vliegtuig gezien. Als ik het me niet goed kan herinneren dan weet ik het ook niet meer. Er zijn me een paar dingen bij gebleven. Eén daarvan was dat ik op m’n vijfde ontdekte dat je wel degelijk dóór een wolk kunt vliegen. Big shocker there. In mijn beleving kon je daar gewoon op wonen. De ander is dat je eerst je eigen zuurstofmasker op moet zetten als ouder zijnde voordat je die van je kind opzet. Oftewel: eerst jezelf helpen voordat je een ander kunt helpen. Logisch of niet, daar jeukt het toch wel bij me.

“Moeder Theresa” is de naam die mijn moeder vaak naar mijn hoofd slingerde. Als ik als puber laat van feestjes thuis kwam was dat vaak niet eens door mijn eigen baldadige gedrag, maar omdat ik bezig was met iemand anders te helpen. Ik kan me nog goed herinneren dat ik iemand het ene moment zag fietsen en exact een seconde erna zag neervallen op de grond. Dat ik in die jongen z’n zakken heb lopen spitten op zoek naar z’n portemonnee met ID-kaart om zijn naam te achterhalen en z’n telefoon om z’n ouders te bellen. Nu, zeker 7 à 8 jaar later, vind ik dat ik gewoon lekker 1-1-2 had moeten bellen. Maar ik vond zijn ouders op dat moment wel een goede optie. Of hij me achteraf dankbaar was, geen idee.

Als we dan toch bezig zijn met de anekdotes. Toen ik een jaar of vijf was en nog een lief Brabants meisje was kwam ik glunderend thuis. Moederlief vroeg wat ik gedaan had. Dat ik een dode rat had begraven, vertelde ik trots. Eerder die middag vond ik tijdens het buitenspelen aan de overkant samen met een vriendinnetje een dode rat. Ik had zo’n medelijden met de rat en vond het zo sneu dat hij geen begrafenis had gehad. Dus hup, pakken die handel en begraven. Of ik even meteen m’n handen wilde wassen en een “gadverdamme”, kreeg ik van m’n moeder. Geef d’r eens ongelijk. Maar wist ik veel op dat moment. Nu ik dit zo opschrijf bedenk ik me dat ik een aantal jaar later hetzelfde met een duif heb gedaan. Dieren helpen gaat geloof ik boven mijn eigen hygiëne als ik erover nadenk.

Sowieso gaat een ander helpen (of vermaken) soms voor mijn eigen belangen. En ik merk dat het me nu toch aardig begint te nekken. Dat een klein stemmetje in me steeds harder begint te schreeuwen, nee, eisen dat ik godverdorrie een keertje eerst aan mezelf mag denken. Dat de anderen wel later komen. Begrijp me niet verkeerd, dit is geen stuk om mezelf een schouderklopje te geven omdat ik zo lief en goed aan anderen denk. Want het heeft vaak genoeg in m’n nadeel gewerkt. Ik begin er de laatste tijd steeds meer in te geloven dat je soms eerst jezelf moet helpen om anderen te kunnen helpen. Eerst voor jezelf zorgen, om voor anderen te zorgen. Eerst jezelf inspireren voordat je hetzelfde wil doen bij anderen. En is het nu echt nodig om me verantwoordelijk te voelen over de andere 7 miljard anderen (om maar even te overdrijven) op de planeet? Man, het is niet eens realistisch.

De komende tijd wil ik iets met mezelf afspreken. Om wat vaker dat zuurstofmasker aan mijn eigen lippen te zetten in plaats van m’n eigen laatste redding aan een ander te schenken. Om me niet altijd verantwoordelijk te voelen voor het welzijn voor een ander. Om ervoor te zorgen dat het eerst goed is met mij. En weet je wat, ik denk zomaar dat als ik de komende tijd goed voor mezelf zorg ik anderen daar uiteindelijk ook mee help en inspireer. Door ook goed voor zichzelf te zorgen. En dan slaan we later wel weer die handen inéén. Eerst ik. Nu ik.

Headspace: Mediteren voor dummies

We leven in een tijdperk waarin mindfulness hot topic is. En dat is niet gek gezien we allemaal een beetje drukverslaafd lijken te zijn. Altijd maar door, altijd maar druk en nauwelijks ademruimte of een gaatje vrij in de agenda. No judgement here, by the way. Ik ben ook zo’n boef. Maar sinds een half jaar vind ik het ontzettend fijn om te mediteren. Wat soms voor enige frons zorgt bij vrienden als ik dat vertel. Hoe vaak ik de volgende opmerkingen of vragen wel niet voorbij heb horen komen de afgelopen tijd:

- Wat doe je dan precies tijdens mediteren?
– Mag je dan helemaal niet nadenken? Dat kan toch niet.
– Dat is niets voor mij.
– Heb ik geen tijd voor.
– Is een boek lezen ook niet gewoon mediteren?
– Moet ik met een boom knuffelen?

Oké, die laatste heb ik zelf net even verzonnen omdat ik me zo kan voorstellen dat meditatie voor de meeste mensen een stoffig imago heeft. Of misschien denk ik nu te veel in vooroordelen en ben je gewoon hartstikke open minded. Ik geloof er in elk geval in dat tien minuutjes op een dag (hoe druk je ook bent) die boel gewoon even de boel laten je heel erg kan helpen.

Normaal gesproken mediteer ik iedere week met een groep of doe ik thuis wat pogingen in m’n eentje. Maar sinds ik de app ‘Headspace’ heb ontdekt ben ik hooked. Want wat een onwijs fijne manier van mediteren is dit. Headspace kun je gratis downloaden op je smartphone en de eerste tien sessies zijn gratis en heten ‘Take Ten’. Gedurende tien dagen krijg je elke dag een reminder om even tien minuutjes te gaan zitten en je te laten begeleiden door de relaxte stem van de van oorsprong Britse Andy Puddicome.

Wat de app vooral zo leuk maakt zijn de fijne animaties die je vooraf te zien krijgt. Deze is op dit moment mijn favoriet:

Zo herkenbaar ook. Want als je dan tien minuten de tijd neemt voor mediteren, wil je het goed doen toch? Je wil er iets uithalen. Je wil je daarna helemaal refreshed en voldaan voelen. En je wil vooral niet nadenken. Maar met die verwachtingen leg je druk op de meditatie en kan het zo zijn dat je je gaat storen aan de gedachten die er voorbij komen met als gevolg dat je geïrriteerder de meditatie uitstapt dan dat je erin ging. En geloof mij maar, de eerste paar keren dat je gaat mediteren kan het zomaar eens zijn dat je nog best veel nadenkt. Dat is helemaal niet erg. De truc zit hem erin daar niet over te oordelen en gewoon naar je gedachten en gevoelens te kijken in plaats van er helemaal in mee te gaan. De ene meditatie lukt dat beter dan de ander.

“Leuk dat mediteren, maar wat heb ik er nou eigenlijk aan?” Misschien slaap je slecht en zorg je er op deze manier voor dat je hoofd wat rustiger is op het moment dat het je kussen raakt. Waardoor je ook weer frisser wakker wordt. Misschien ben je een duizendpoot op werk, maar heb je de laatste tijd de concentratie van een goudvis waardoor je steeds achter de feiten aanloopt. Meditatie schijnt ook enorm goed te zijn voor je focus. Wellicht heb je last van een dip of depressie en ben je wel een beetje klaar met je gepieker, ga mediteren. En het meest ideale is natuurlijk als je nergens last van hebt, maar het alsnog de moeite waard vindt om een beetje voor jezelf te zorgen.

Goed. Een hoop gelul. Je kunt merken dat ik fan ben en ik heb een paar (sceptische) vrienden ook weten te overtuigen met deze app. Geef Headspace eens een kans en ‘Take Ten’ in je dagelijkse routine. Laat je mij dan weten hoe het voor je was?