10 Dingen die ik ontdekte tijdens mijn Nature Quest

11221560_10205778687298354_7634470667206980560_o

Als zwervers dit kunnen dan kan ik het ook. Met die gedachte richt ik mijn gezicht naar boven en laat ik de druppels over me heen komen. Mijn billen op een vuilniszak en mijn rug tegen een boom. Ik vind het eigenlijk best wel lekker en ik weet niet of ik per se anders van mezelf had verwacht. Vroeger rende ik namelijk ook altijd als een dwaas over straat als het weer regende. Soms met een badmuts of washandje. Alleen dat ik gewoon lekker een dutje kon doen in de regen was nieuw voor me.

Lees verder

Ik stond erbij en ik cake ernaar

Als ik naar de bushalte loop raak ik gecharmeerd van een vader en zijn zoontje. De kleine oogt een jaar of vier en draagt een rugzakje met het Superman-logo. Waarschijnlijk nemen ze dezelfde bus als ik want we staan gezellig naast elkaar te wachten. Althans, ‘gezellig’ tot ik een stuk van hun gesprek opvang.

“Soms vier je je verjaardag bij papa en soms bij mama. En soms met allebei. Maar papa kan niet meer bij mama zijn, begrijp je dat? Dat gaat niet meer.” Oei. Serious business. Ik voel me een beetje een indringer terwijl ik doe alsof ik kijk hoe laat mijn bus vertrekt. Het voelt te intiem om te blijven luisteren en toch kan ik het niet laten, mijn blik nog steeds strak gericht op het informatiebord voor me. Vanuit mijn ooghoeken zie ik het jongetje zachtjes knikken.

Ergens verwacht ik een soort filmscenario waarbij de kleine begripvol reageert. Maar die reactie blijft uit. Het jochie is dan ook nog vrij jong. Nee, in plaats daarvan moet de papa het doen met: “Oké, maar mag ik mijn cake straks nog eten in de bus?”. Ik grinnik zachtjes. Lekker puur en droog zijn die kleintjes ook altijd. En eerlijk, veel te eerlijk. Maar zou hij wel begrijpen wat zijn vader hem probeert te vertellen? De papa in kwestie lijkt hetzelfde te denken en vervolgt: “Ja je mag je cake eten in de bus. Maar heb je gehoord wat papa zegt? Hoe vind je dat?” Het jongetje blijft geïnteresseerd naar zijn snack kijken. “Ja leuk.”

Voor kinderen is het soms heel eenvoudig. Lekker helemaal in hun eigen wereld vanuit in hun kleine grootse ik. In het hier en nu. Met cake in de bus. En tegelijkertijd raakt het me omdat ik de verwarrende emoties en het pijnlijke proces zo kan voorstellen. Een vader die de moeite neemt zijn uit de kluiten gewassen liefdesbaby de situatie een beetje behapbaar uit te leggen ondanks de duidelijk te horen brok in zijn keel.

Als mijn bus niet op dat moment aan zou komen rijden, had ik de man met alle liefde een knuffel gegeven. Of in elk geval een compliment. Geen slechte woorden over mama. Geen beladen uitleg over waarom het niet werkte. Gewoon recht toe recht aan. Soms is afluisteren lang niet zo erg als je zulke pure momenten mag vangen.

Omdat ik heb gemerkt dat de mensen in mijn omgeving erg blij werden van dit verhaal, heb ik besloten het stuk in te zenden naar de Metro als lezerscolumn. Als jij hier ook blij van wordt, wil ik je vragen om op mijn column te stemmen om de kans te vergroten dat het in de papieren Metro komt te staan en meerdere mensen van de feel good vibe kunnen genieten. Mijn dank is groot(s)!

http://www.metronieuws.nl/lezerscolumn/naomi-felesita/mens-maatschappij/2015/05/ik-stond-erbij-en-ik-cake-ernaar

Podcast Headspace: Stoppen met smoesjes

Eerder in deze blog schreef ik al over de app Headspace wat dus eigenlijk een soort mediteren voor dummies is. Andy Puddicombe, oprichter van deze meditatie-app, beantwoordt in gelijknamig radioprogramma Radio Headspace vragen van mensen die de app gebruiken. Je hoeft niet te mediteren om iets te hebben aan deze podcast. Ik denk dat we allemaal wel eens te maken hebben met uitstelgedrag, het verzinnen van smoesjes om niet te werken aan dat wat we echt belangrijk vinden en het zoeken naar motivatie.

Zo komt er een vraag voorbij die een nogal herkenbare situatie schetst – in elk geval voor mij. “Soms wil ik naar de sportschool maar is het buiten zo koud dat ik de hele tijd smoesjes verzin om niet te gaan en het uiteindelijk zo laat is geworden dat de sportschool dicht is.” Jup. En je vervolgens dan de hele tijd schuldig voelen dat je niet bent gegaan. Vermoeiend much.

En zo zijn er nog verschillende vragen waarin herhaardelijk wordt aangetoond hoe goed we zijn in het moeilijk maken voor onszelf. Dus doe jezelf een plezier en luister slechts vijftien minuutjes deze podcast. Van mij voor jou. Fijne dag!

Haar kleine geheimpjes

 

adinafab6

Mooi toch? Hoe de meest awesome dingen tegenwoordig een muisklik van ons verwijderd zijn? Zo kwam ik laatst een nogal merkwaardig filmpje tegen van YouTube-kanaal MyTinySecrets. Hierin vertelde de enthousiaste Adina Rivers met een licht Duits accent over hoe een relatie op te bouwen met je poes. Niet dat harige mormel wat je banken openkrabt en ‘s ochtends over je gezicht loopt. Je weet welke poes ik bedoel. Het was in elk geval een interessante eerste ontmoeting met het kanaal van Adina. Ik klikte verder…

Lees verder

Tieten

“Tieten,” mompel ik. Ik kijk weer even naar de man naast me. Zijn nukkige blik maakt plaats voor een verbaasde variant. We staan te wachten totdat we openbaar vervoerd mogen worden. De bus had er allang moeten zijn. Het is te koud om te wachten en de verveling in me is te groot om niet met vreemden te praten. “Pardon?”  De man kijkt inmiddels alweer een tijdje mijn kant op meer boos dan vragend. Even schaam ik me voor mijn verbale uitlating maar ik laat me niet kennen. “Tieten,” herhaal ik. “Je keek zo chagrijnig. Ik dacht, ik zeg eens iets om je op te vrolijken.” De gebruikelijke beleefde lach blijft uit. In plaats daarvan krijg ik een kort knikje van hem waarna hij zijn blik weer laat rusten op het station. Althans, daar waar het station zou moeten zijn. Een dikke zee aan mist maakt het bijna onmogelijk om het gebouw te zien. En dat terwijl het zich een kleine dertig meter verderop bevindt. “En? Helpt het?” De neiging om hem vragend aan te kijken onderdruk ik. Volgens mij is deze kerel niet zo van het oogcontact of welk sociaal contact dan ook. “Ik denk eigenlijk niet zoveel aan tieten,” antwoordt hij uiteindelijk. Zonde, denk ik. Volgens mij zou deze vent nog wel een fraaie visualisatie kunnen gebruiken. “Ik ben eigenlijk gewoon boos,” vervolgt de man. Ik twijfel of ik door moet vragen. Eigenlijk was dit ook helemaal  niet zoals ik het in mijn hoofd had zitten. Het was de bedoeling dat ik ‘tieten’ zei en hij verrast zou worden en we uiteindelijk nog net niet rollend van het lachen de bus in zouden stappen. En dat het dan zo’n aanstekelijk effect zou hebben dat de rest van de bus met ons mee zou lachen zonder eigenlijk te weten waarom. Maar ik weet eigenlijk niet wie van ons er meer aan een slappe lach toe is. Waarom probeer ik die vent eigenlijk op te vrolijken als ik zelf ook niet in een beste stemming ben? “Ik ben ook boos,” geef ik toe. “Vaak met een frons ook.” Ik zet expres een heel kwaad gezicht op. Een beetje zoals een klein kind dat doet om te benadrukken hoe boos het is. Het stampvoeten laat ik achterwege. Ik denk dat mijn boodschap zo wel overkomt. En ergens hoop ik nog steeds dat hij moet lachen. Lachen werkt aanstekelijk namelijk. Ik ben wel toe aan dat virus. “Ik doe niet zo aan fronsen. Geen energie voor,” verzucht de man. Dit keer is het mijn beurt om zijn kant op te knikken. Dat wordt niet lachen geblazen dus. Ik wil nog een vraag stellen als ik zie dat de man afgeleid raakt door twee lampen in de verte. De lampen komen steeds dichterbij totdat ze voor ons stoppen. Een sissend geluid wordt gevolgd door een deur die open gaat. Zwijgend stapt de man in en ik stap mee. Ik zou teleurgesteld kunnen zijn. Teleurgesteld dat het gesprek tussen de man en mij zo abrupt wordt verstoord door de te laat arriverende bus. Maar de teleurstelling blijft uit. Mijn vragen zijn op, zijn antwoorden zijn gegeven en een gezamenlijke lach is uitgebleven. Het is eigenlijk goed wel zo voor vandaag. Tieten.

How To Make: Chai Latte

Ook weer de winterjas uit de kast getrokken? Met deze koude dagen kun je je maar beter lekker opwarmen. Picture this: Jij met een lekker warm dekentje op de bank en een zelfgemaakte chai latte. Loopt er al een kwijlrandje langs je mond? Ja? Mooi.

Enige tijd geleden raakte ik verslaafd aan deze heerlijke versnapering, maar ik kwam er tot mijn grote spijt achter dat niet iedereen weet wat een chai latte is en dus niet alle leuke koffietentjes ze maken. Dan kan ik wel heel lang mokken of de ingrediënten gewoon zelf in huis halen!

Dit heb je nodig:

Chai tea
Melk (mag ook sojamelk of andere melk naar keuze)
Kaneel/suiker/agavesiroop naar keuze

Zo maak je het:

1. Kook wat water en schenk je theeglas een heel klein beetje vol. Zet hierin het zakje chai tea en laat dit zo’n 2 tot 4 minuten intrekken.

2. Ondertussen kook je de melk en het liefst nog opkloppen voor dat lekkere romige effect.

3. Haal je theezakje uit het glas, schenk de melk erbij en je hebt een heerlijke chai latte.

4. In de kruiden van je chai tea zit al kaneel, maar als je het lekker vindt kun je er nog een snufje bovenop gooien. Zelf doe ik er suiker in of wat agavesiroop als gezondere variant. Dit om het iets zoeter te maken.

Waar haal je chai tea?

Chai tea kun je kopen in de supermarkt maar mijn ervaring is dat het niet altijd beschikbaar is. Het beste kun je ervoor naar De Tuinen of een andere winkel waar ze veel thee en kruiden verkopen.

Enjoy! En laat je het me weten als het gesmaakt heeft? 

Dit artikel werd eerder geplaatst op www.allesvanmarije.nl

How To Make: Chocolade-kokos dadels

Nu vind ik mezelf niet elke dag geniaal. Maar voor vandaag maak ik graag een uitzondering. Ik ben de laatste tijd weer ouderwets obsessief met eten bezig en kan me elke dag weer verheugen op m’n ontbijt, lunch en avondeten. Maar laten we alsjeblieft de snacks niet vergeten. Dus rende ik vandaag nog net niet richting de supermarkt om dat wat al zolang in m’n hoofd zit te kunnen maken.

Vandaag op het snackmenu: chocolade-kokos dadels

IMG_7558

Dit heb je nodig:
– 12 dadels (liefst zonder pit)
– 80 gram pure chocolade
– geraspte kokos

Zo maak je ze:
1. Ik kocht verse dadels met pit, omdat ik die toch het lekkerst vind qua smaak. Snijd de dadels door de helft en haal de pit eruit. Plak ze dan als het ware weer dicht aan elkaar. Doe dit met al je verrukkelijke dadels.

2. Smelt de pure chocolade au bain marie totdat je een lekkere smeuïge toestand krijgt.

3. Leg de dadels op een schaal die makkelijk de vriezer in kan. Vervolgens smeer je met een kwastje de gesmolten chocolade over je dadels. Ik heb alleen de bovenkant gedaan, omdat daarom.

4. Sprenkel je geraspte kokos erover heen. Want om nom nom.

5. Zet de schaal tien minuutjes in de vriezer zodat de chocola lekker hard kan worden. En tadaa je hebt één awesome snack voor jezelf. Of om indruk te maken op andere mensen met slechts drie ingrediënten. Dat is wat je wilt.

You. Are. Welcome.

P.S. Mocht je ook een super lekkere (geheime) snack hebben… deel ‘m dan, als je kan.

P.P.S. Ik weet pas sinds vandaag hoe je ‘au bain marie’ schrijft. Zo culinair ben ik nu ook weer niet hoor. ; )

Miljonair ruimt al 11 jaar andermans vuilnis op

Er bestaan me toch een partij fijne mensen op deze planeet. Vanmorgen kwam ik op de heerlijke website van NSMBL een filmpje tegen van een miljonair die niet tegen rondslingerend afval kan. Laat je het toch lekker een ander opruimen, hoor ik je denken. Zo gepiept namelijk! Maar meneer de miljonair denkt daar niet zo over. Hij staat de afgelopen elf jaar iedere dag om 5 uur ‘s ochtends op om het afval van zijn medemens op te ruimen. “Van rondslingerende troep worden mensen ziek,” is zijn argument. Tsja, en dat moeten we natuurlijk niet hebben.

Ben trots op deze vent en zou zelf wel eens een ochtendje met hem mee willen lopen. Wat jij?

Jerome Jarre is een held

Doet de naam Jerome Jarre nog geen belletje rinkelen? Check dan even deze ontzettend virale Vine. Na deze hit kreeg Jerome binnen no time een miljoenen publiek vanuit de hele wereld. Zijn kracht? Mensen in de meest ongemakkelijke positie brengen en ze toch achterlaten met een lach op het gezicht. En zijn volgers mogen daar steeds 6 seconden van genieten. Kort en krachtig. En vooral prachtig. Jerome had mijn hart al veroverd, maar na het volgende filmpje stiekem nog een beetje meer. Kijk mee:

Wat ik zo ontzettend gaaf vind is dat Jerome de guts heeft om uit zijn comfortzone te stappen. Elke keer opnieuw. Zonder te weten hoe mensen erop reageren. Maar uiteindelijk is het dan ook altijd zijn doel om mensen aan het lachen te krijgen. Iets waar hij iedere keer in weet te slagen hoe [insert French accent] awkward [/insert] ook.

En wat me ook deed glimlachen is dat Casey Neistat producent van het korte filmpje is. Casey Neistat zal waarschijnlijk een onbekende naam voor je zijn, maar ook deze man is werkelijk een held. Op zijn 15e besloot hij te stoppen met school om zich te richten het maken van films en video’s. Doe maar even zijn naam intikken op YouTube en achterover leunen om te genieten van zijn creatieve werk. Eén van mijn favoriete shortfilms is de volgende waarbij Casey samen met een vriend een reclame maakt voor Nike. Je zult ‘m ongetwijfeld eens gezien hebben.

Dus stel je voor. Je ben 99 en ligt op je sterfbed. Ineens krijg je de kans om terug te gaan naar dit exacte moment. Wat zou je doen? Wat zou je tegen jezelf zeggen? 

Rosie Lowe: Creativiteit kun je niet pushen

Beter dan muzikante Rosie Lowe kan ik het niet verwoorden. “Creativiteit komt en gaat met seizoenen. Je kunt het niet pushen.” Eigenlijk een beetje hetzelfde als orgasme en geluk. Dat push je niet, het is er al ergens, het enige wat je hebt te doen is het op de juiste manier te stimuleren.

Goedemiddag. Ik ben een sucker voor interviews met inspirerende mensen. Vooral als ik ze nog niet ken. Ik ben dol op mensen die ik nog niet ken. Dus ik ga wel lekker op de filmpjes van One Minute Wonder waarin creatievelingen en ondernemers vanuit de hele wereld één minuut de tijd krijgen om een glimp van zichzelf te laten zien. En zo kwam ik terecht bij de Britse Rosie Lowe.

Creatievelingen zijn vaak zo bezig met product na product eruit poepen dat ze vaak vergeten dat een periode waarin er helemaal niets gebeurt ook heel vruchtbaar kan zijn. Het geeft je ruimte en afstand en bovenal inspiratie voor het nieuwe product.

Na deze One Minute Wonder moest ik de dame en haar muziek even opzoeken en ik werd blij verrast. Rosie Lowe woont in Londen en is momenteel hard bezig met haar debuutalbum welke begin 2015 gelanceerd zal worden. Haar nummer Water Comes Down wordt in elk geval goed ontvangen en ik ben heel erg te spreken over de remix van het nummer.

Dol op mensen die ik nog niet ken. En jij?