New in town

Als een man je kan laten lachen als je zelf een beetje moody bent dan mag je dat toch wel een soort van charming noemen. Dat je er dan als 12-jarige uitziet terwijl je in feite dertig bent, dat neem ik dan maar even voor lief. John Mulaney is zo’n boef. Met zijn show ‘New in town’ wist ‘ie me meerdere keren aan het schaterlachen te krijgen, om maar niet te spreken over de slappe lach die er vele malen ontstond. Zelf is Mulaney niet zo ‘new in town’ en draait hij al enkele jaren mee in showbizzland onder andere als schrijver voor het televisieprogramma Saturday Night Live. Meet Mulaney.

Het was zo’n zondag waarbij ik uit lamlendigheid op de bank hing en toevallig bleef hangen bij Comedy Central. Mulaney had me meteen met zijn heerlijke manier van zelfspot en het op overdreven wijze brengen van anekdotes uit z’n jeugd. Bijvoorbeeld over hoe hij gepest werd vanwege zijn Aziatische afkomst. En dat terwijl hij niet eens Aziatisch is. Over hoe je nooit een overval met vrouwen zou kunnen plegen. Voornamelijk omdat een deel steeds zou wegglippen om te roddelen over de anderen. Over hoe iedereen altijd veel te gretig frietjes besteld. Alsof het een of ander stout avontuur is. Goed, de grappen navertellen is natuurlijk geen bal aan. Lekker kijken hieronder die hap. Misschien vind je het wat.

Ik denk wel dat Mulaney het type is dat echt hilarisch is om in een show te zien, maar je niet zo moeten hebben in je vriendengroep. Tenzij hij in het echte leven ook af en toe even ‘normaal’ kan doen. Denk ik wel trouwens. Een podium is ook maar een podium.

Is John Mulaney je ding? Of ken je nog een andere enigszins onbekende komediant die ik moet leren kennen? 

Sense of Ninja Turtle

Nee, ik ben geen beautyblogger. Ja, ik heb iets gekocht waar ik zelf heel enthousiast van word en dingen waar ik enthousiast van word, deel ik graag. Zo ben ik dan ook wel weer. Een paar weken terug merkte ik dat ik last had van extreem vermoeide ogen. Natuurlijk hebben we allemaal wel eens een walletje of twee, maar ik vond deze verschijning toch wel dramatisch. Na een durf-te-vragen-rondje op Twitter, kreeg ik het volgende product als tip. En man, ik zweer erbij. 

Sense of Ninja Turtle

‘Sense of Spa’
Het is een gel masker gekocht in meneer de Kruidvat en het kostte geloof ik maar iets van 2,95. In de categorie voor de prijs hoef je het al helemaal niet te laten. Je kunt hem op twee manieren gebruiken. Of je gebruikt hem om je gezwollen/vermoeide ogen te verminderen. Dan leg je hem van te voren even 10 minuten in de vriezer of een uur in de koelkast. Kies maar voor dat eerste. Scheelt wat tijd. En als je net zo vergeetachtig als ik ben: Zet een timer. Vervolgens laat je het masker dan op je ogen liggen tot het weer ongeveer je lichaamstemperatuur heeft.

Maar je kunt het masker dus ook gebruiken om je hoofdpijn te bestrijden. Lekker die paracetatroep laten liggen dus. Leg je maskertje dan in een bak met heet water. Overigens geen aanrader om het in kokend heet water te leggen. Het masker wordt dan echt bizar slap en raar en gaat stinken. Gewoon heet water uit de kraan dus. Dat maskertje lekker tien minuten op je ogen gooien en take a break, take a lil’ nap. 

Ninja Turtle

Een kleine waarschuwing wel: Niet raar opkijken wanneer je dit masker op hebt en je huisgenoten of je kat ineens mompelen dat je op een ninja turtle lijkt. Want het is zo. Met dit masker op lijk je op een ninja turtle. Aan jou de keuze of je je daarvoor schaamt of dat je het super cool vindt. (Hint: Ga voor het laatste!)

Kende jij dit masker al? Of heb je andere super handige tips voor vermoeide ogen/hoofdpijn? Laat het me weten. Vind ik leuk!

Less is more or is it truly a bore?

Mocht je je op een druilerige dinsdagmiddag net als ik af vragen waar het citaat ‘Less is more’ oorspronkelijk vandaan komt, dan verwijs ik je naar het 266 regel tellende gedicht van Robert Brownin. Over ‘Less is more’ gesproken. Minder regels had ook best gemogen. Ik heb dat gedicht overigens nog niet gelezen. Ben je mal. Dat mag jij lekker voor me doen mits je daar echt de behoefte aan hebt.

De beroemde uitspraak werd later overgenomen door ene Duits-Amerikaanse architect genaamd Ludwig Mies van der Rohe. Maar architect Robert Venturi was het dan weer niet heel erg eens met dit minimalistische principe en kwam met zijn variant: “Less is a bore”. Een levensfilosofie die prima past bij deze maatschappij waarbij we snakken naar meer, meer, meer. Maar hoe erg is minder, minder, minder nu eigenlijk?

Dit jaar verlangde ik ineens naar een grote schoonmaak. Ik had  naar mijn mening te veel boeken, te veel kleding, te veel notitieboekjes, te veel alles. Wat moest ik toch met al die spullen? Daarbij rekening houdende met het feit dat ik in drie jaar tijd zo’n vier keer verhuisd ben en ik herhaaldelijk dingen in m’n verhuisdozen tegenkwam waarbij regelmatig de woorden “HOE DAN?” vielen. Het was tijd voor minder. Ik nam de volgende vier stappen.

1. Klerezooi

In m’n vorige kamer had ik een belachelijk grote kledingkast. Met zo’n kast ga je er ook een beetje naar leven. Geen zin om een wasje te draaien? Koop je toch een nieuw shirt/broek/kledingstuk naar keuze. Als ik het zo achteraf opschrijf, schaam ik me er bijna voor. Want er zijn veel kledingstukken gekocht uit luiheid. En achteraf moet je alsnog de was doen, alleen dan met een hoop meer. Toen ik verhuisde naar mijn huidige kamer had ik ineens stukken minder ruimte. Een bescheiden kastje op formaatje koelkast en een schattig rekje van de IKEA. Tijd voor een flinke opruimbeurt. Alle kledingstukken die ik niet droeg bonjourde ik richting de kringloop, kledingcontainer of een vriendin. Of ik maakte er een heel bijzonder kussentje van. O ja, en deze belachelijk handige Facebookpagina. Want waarom weggooien als je er én iemand blij mee kunt maken én een prijsje aan kunt verdienen.

2. Boek ‘m

Eigenlijk zat ik bij deze stap wel een beetje een droom van mezelf in de weg. Ik wilde namelijk later in m’n droomappartement een wand vol met boeken. Als een soort thuisbibliotheek. Maar sommige boeken voelden een beetje als kledingstukken van tien jaar geleden. Ze pasten gewoon niet meer. Daarnaast las ik ze toch nooit echt meer en leek het me leuker om wederom een medemens er blij mee te maken. Ik besloot ze dus gewoon gratis en voor niets via Facebook en m’n blog weg te geven. Soit, de verzendkosten werden wel keurig betaald. Tilt een stuk lichter bij de mogelijk volgende verhuizing. ;)

3. Troep

Je weet waar ik het over heb. Ja, jij ja. Ik heb het over alle overige zooi wat je iedere verhuizing maar meesleept uit ellende. Troep waarvan je denkt dat je het later ooit op een dag ergens in de toekomst vast wel weer een keer zult gebruiken. Dat ene schattige mini-stofzuigertje voor je laptop bijvoorbeeld die je tijdens een dobbelspel met kerst kreeg. Of dat skateboard dat je een keer op straat vond. En dat je dan zeg maar helemaal niet kunt skaten, maar het wel van plan bent ooit op een dag. Allemaal weggooien die handel. Het ligt alleen maar in de weg en zorgt ervoor dat je herhaaldelijk aan het uitstellen bent. Maar dit is gewoon een tip voor mij. Als jij het ambieert om een thuismuseum te worden, hoor je mij niet klagen. Ik kom zelfs graag even langs. Laat me even je dagprijs weten en ik ben er. 

4. Keep it simple

En dan heb ik het over je interieur. Natuurlijk, over smaak valt te twisten. Maar ik heb gemerkt dat ik echt prima ga op zo basic mogelijk qua meubels en kleuren in m’n kamer. Geef mij maar wit en hout. In hout heb je sowieso veel variatie aan kleuren en je kunt altijd nog een keer iets leuks op je witte muur gooien. Dit is een hele persoonlijke tip en je zult merken dat er mensen wel echt opbloeien van wat meer chaos. Maar met al die chaos in mijn eigen hoofd, houd ik m’n omgeving liever clean. Dat wil overigens niet zeggen dat het altijd opgeruimd is. Geef me een paar dagen en heb de boel omgetoverd tot een rampgebied. Maar het is de gedachte die telt toch? En was er trouwens niet iets met dat opruimen en schoonmaken meditatief zou werken?

Zo. Opgeruimd staat netjes. Kan jij je herkennen in mijn drang naar minder? Ik ben eigenlijk wel benieuwd. Laat even een reactie achter en dan spreken we snel.

O ja, zo extreem als deze zes minimalisten ga ik het dus voorlopig even niet aanpakken. Hoe inspirerend het er ook allemaal uitziet.

Chai laat maar

IMG_6881

“Goedemiddag, kan ik wat voor u inschenken?”
“Goedemiddag. Ja, mag ik een chai latte?”
“Sorry, je moet me even helpen. Een chai…?”
“Latte.”
“Wat is dat?”
“Oh. Eh. Dat is een soort kruidenthee met wat opgeklopte melk. Soort van latte macchiato maar dan met thee.”
“Dus thee… met opgeklopte melk?”
“Ja.”
“Goed. Ik zal eens kijken wat ik ervan kan maken.”
- Denk hier nu even een wachtmuziekje in m’n hoofd bij terwijl ik geniet van het uitzicht op de zee-
“Kijk eens, alstublieft. Een chai latte.”

Goed. Zoals je op de foto kunt zien, kreeg ik dus geen chai latte zoals je hem normaal zou kennen. Wat ik wel voorgeschoteld kreeg was een uiterst interessante verschijning. Opgeklopte melk met daarin een theezakje. Voor wie goed is met kleine lettertjes ziet dat ik geen chai tea maar groente thee geserveerd kreeg. Mét opgeklopte melk. “Als het nergens naar smaakt, maak ik iets anders voor je hoor.” Ik bedank de beste man en herinner mezelf er even niet vies ben van een culinaire uitdaging. Nooit ‘bah’ roepen als je het nog niet geprobeerd hebt, zullen we maar zeggen. Wonder boven wonder smaakte het met een zakje suiker erin nog best lekker. Sterker nog, had er een snufje kaneel opgegooid en ik had patent gevraagd op een nieuw drankje.

Na m’n culinaire verrassing kreeg ik een appje van een kennis dat ‘ie ergens op Scheveningen op een dovenfestival was beland. Of ik ook kwam. Aangezien ik toch al lekker op het randje aan het leven was, leek me dat een prima plan. Eenmaal aangekomen op het festival merkte ik weinig verschil met een normaal festivalletje. Enige ding was dat de muziek zo kneiterhard stond dat een beetje gebarentaal me wel van pas zou kunnen komen. Om even iets te zeggen tegen de persoon naast je bijvoorbeeld. Waar ik dan weer wel even moest gniffelen was dat de leadsinger van een geheel horende band met de tekst ‘I see deaf people’ op z’n shirt rondliep. Na een paar optredens belandde ik op een soort surfdorp backstage. Uit lamlendingheid besloot ik een dak op te klimmen en wat foto’s te maken.

IMG_6899Tot zover mijn easy saturday. Hoe was die van jullie?

Wist je dat ik naar lachyoga?

Excuses voor de extreem flauwe titel. Ik kon het simpelweg niet laten. Daarom eigenlijk gewoon geen excuses. Goed, waar waren we gebleven? Ach ja, lachyoga. Vermoedelijk zit je nu met een frons op je bakkes omdat je je er even geen voorstelling bij kunt maken. Geeft niet. Ik had precies hetzelfde toen ik er voor het eerst over hoorde. Ik dacht namelijk aan een reeks van ingewikkelde yogaposes terwijl je een constante lach op je gezicht forceert. Maar lachyoga blijkt veel simpeler, veel leuker zelfs.

Ik heb me laten vertellen dat de oorsprong van lachyoga ligt bij een man die erachter kwam welke positieve effecten lachen op zowel je fysieke als mentale gezondheid heeft. Zo zou lachen de kans op ademhalingsstoornissen, stress en depressies verminderen. Voor wie nu hardop denkt ‘open deur’, zeker, maar in de tijd van die vent was het allemaal nog niet zo gewoon. Enfin, de man in kwestie dacht: “Als lachen nu zo gezond is, waarom ga ik dan niet elke ochtend een half uurtje voor werktijd met een groepje mensen lachen?” Hij verzamelde wat mensen in een park en ze besloten elkaar moppen te gaan vertellen om zo het lachen te stimuleren. 

Maar na een tijdje raakten de moppen op. Althans, er waren nog steeds wel moppen. Alleen die werden dan niet meer door iedereen zo grappig gevonden, soms zelfs racistisch of lichtelijk sadistisch. Dus hij besloot zich enkel op de activiteit lachen te richten. In het begin natuurlijk hartstikke onwennig, want je bent nu eenmaal gewend om te lachen pas als daar een aanleiding voor is. Maar wat nu als gewoon beginnen met lachen dé aanleiding is voor echt lachen? De man kwam erachter dat als je maar lang genoeg een lach simuleert je uiteindelijk vanzelf echt gaat lachen. En het mooie is: lachen werkt aanstekelijk. Dus op een gegeven moment ben je elkaar aan het aansteken met de slappe lach.

Je kunt je voorstellen dat de passanten erg nieuwsgierig werden naar dat lachende clubje mensen elk ochtend in het park. Steeds meer mensen haakten aan en inmiddels worden er overal op de wereld wel lachworkshops en weet ik het wat georganiseerd. Lachyoga is een heus begrip geworden.

Waarom ik nu een kleine digitale spreekbeurt geef over lachyoga? Omdat ik stiekem vind dat iedereen het op z’n minst één keer geprobeerd moet hebben. Of je nu al super lekker in je vel zit of wel even een goede slappe lach kunt gebruiken. Gewoon op je bucketlist pleuren die handel. Ikzelf gaf mezelf afgelopen mei een avondje lachyoga cadeau en ik ben fan. Je mag er op rekenen dat het eerste kwartier onwennig is en wellicht wat neppig aanvoelt, maar als je eenmaal gaat ben je haast niet meer te stoppen. Zie het als gratis drugs. Lachyoga is gratis drugs. There. I said it. 

Denk je ‘nah, laat maar zitten die ongein, niets voor mij’. Gemiste kans, maar even goede vrienden. Dan kijk je toch lekker deze filmpjes om anoniem te gniffelen achter dat mooie beeldscherm van je. Soort van zelfde effect, iets minder gêne:

De kunst van het nietsdoen

Eén keer in de zoveel maanden ben ik verdwaald. Niet in het bos ofzo, maar gewoon een beetje in mezelf. Sinds jongs af aan heb ik altijd van hot naar her gerend. Het ene project was nog niet voorbij of het volgende project werd alweer georganiseerd. Het hebben van een doel is iets wat ik altijd prettig heb gevonden. Volgens mij gaf ik mezelf op m’n elfde al het levensmotto “having a goal colours your life’. Het thema van het doel maakte dan meestal niet eens bijster veel uit. Maar zonder doel voel ik me een beetje verdwaald. Misschien herken je het wel. Je bent net klaar met een bepaald blok in je studie, je hebt ontslag genomen bij het ene baantje maar hebt nog even geen idee wat je daarna gaat doen. Je vermaakt je ondertussen met vrienden, met je hobby’s, je lacht wat af met de groenteboer (mocht je daarheen gaan). Maar iets is in je is onrustig.

Dolce far niente, my ass
Misschien herken je die onrustigheid wel, misschien ook niet en is het gewoon meer mijn ding. Er zijn Italianen die zweren bij ‘dolce far niente’, ook wel bekend als de kunst van het nietsdoen. Maar helemaal nietsdoen geeft ook geen voldoening. Ik denk dat sommige mensen daarom de meest vreemde – correctie – interessante hobby’s hebben. Want je moet toch iets. En ja, als je altijd een merkwaardige fascinatie hebt gehad voor tuinkabouters en je verveelt je tijdelijk even de pleures, waarom dan niet die dingen verzamelen. Dat je buurvrouw er tegenaan moet kijken, haar probleem. Ik geef je groot gelijk, kerel!

Vier maanden geleden zette ik mezelf even op de rem. Dat moest eigenlijk wel een beetje. Want m’n benzine was op. En zoals ze dat in de supermarktreclames zo prachtig verwoorden; op is toch wel een beetje stiekem op. Dus ik besloot werk en studie even te laten voor wat het is en ging slapen, wandelen, fotograferen, lezen, schrijven, mediteren, yogaën, zelfs tekenen. Heuse doodles ontstonden zich voor mijn ogen. Maar we zijn inmiddels vier maanden verder en ik voel me zo zen dat ik er bijna agressief van word. Ik ben helemaal naar de meditering. Dolce far niente, my ass!

Begrijp me niet verkeerd, het was heerlijk om even niets te moeten, met niemand anders dan mezelf rekening te houden, mijn eigen dag volledig naar smaak in te richten. Verveling kan heer-lijk zijn, maar ook zo vermoeiend als het verandert in zoeken. Dus ik zeg ‘doei vermoeiend’ en kom maar op met die nieuwe energie. Kom maar op met dat nieuwe project. En kom maar op met die leuke mensen. Ik ben er helemaal klaar voor. Om vervolgens te ‘dolce far niente’nen op m’n rustmomenten. Want als ik iets opnieuw heb geleerd het afgelopen jaar is dat het helemaal prima is om je kapot te vervelen. Alleen je moet niet overdrijven.

Hometown

Agga kan ik inmiddels wel weer soort van m’n hometown noemen. Agga als in de stad Den Haag, niet als in ABBA met twee g’s. Alhoewel ik hier toch al zo’n 12 jaar heb mogen rondwandelen, moet ik de stad toch wel weer een beetje opnieuw leren kennen na twee jaar afstand. En met leren kennen bedoel ik voornamelijk dat ik wil weten waar ik de lekkerste smoothies, de goddelijkste broodjes kan vinden en wil weten waar de fijnste mensen uithangen. Grote Markt zou je denken, hè? In de Grote Markt herken ik een bescheiden Amsterdam. Her en der een hipster gemixt met een vleugje Hagenees en een klein scheutje Hagenaar. De perfecte cocktail.

Toen ik een poosje terug aan mijn Twitterfreunden bekende dat ik naarstig op zoek was naar de allerfijnste koffietent van Den Haag werd mij Hometown aangeraden. En ik werd gelukkig in niets teleurgesteld. Het personeel is buitengewoon vriendelijk, de koffie is goed te zuipen en het koekje erbij is geen koekje meer te noemen maar een bescheiden chocoladedessert. Mocht je er niet voor de koffie heengaan, ga dan op z’n minst even langs voor dat koekje. Daarnaast iets met fijne muziek en inrichting. Meer kan ik er ook niet van maken en dat ga ik dus ook gewoon lekker niet doen.

Je vindt Hometown op het Buitenhof in Den Haag. En anders mag je naar mooie foto’s en het menu staren op hun website.

P.S. Neem de Dirty Chai. Een chai latte met een vleugje espresso.

Hometown

Wat jij wilt

Spontane afspraakjes met vriendinnen heb ik altijd de leukste gevonden. Voor zij die mij kennen, ik ben waardeloos in plannen. Althans, ik ben extreem goed in plannen en m’n agenda bij houden en dingen op papier zetten. De uitvoering gaat alleen altijd net even anders dan… gepland. Heb ik inmiddels wel een beetje geaccepteerd van mezelf. “Life is what happens while you’re busy making other plans.” De wijze woorden van John Lennon.

Gisteren had ik dus weer één van die spontane meetings. Een vriendin van me kwam helemaal uit het Amsterdamse om een kop koffie te doen in de stad achter de duinen. Nou ja, ik jok een beetje. Eigenlijk kwam ze gewoon naar Den Haag om een broek te kopen die ze in Amsterdam niet hadden. Maar een kopje koffie combineert zo lekker, right?

Na een bakkie pleuâh besloten we de stad in de duiken en op zoek te gaan naar haar ideale broek. Ik deed casual mee met eye-shopping. Als in ‘ik heb geen monnee dus ik raak een paar kledingstukken aan en fantaseer hoe ze me zullen staan’. Ook een leuke bezigheid, vooral in een vrij mooie winkel. Na een paar willekeurige kledingstukken te hebben aangeraakt, kijk ik omhoog en kom ik ineens deze leuke quote tegen.

10441034_10203708361501503_1795253998642152141_n

Natuurlijk weet ik dat de quote slaat op dat je dat ene leuke colbertje niet kan vinden en je even zo’n winkelmedewerker aan kan tikken zodat zij dat probleem voor je oplost. Maar ik vond het eigenlijk ook gewoon wel een goede voor het leven an sich. Sinds jongs af aan spreek ik al uit wat ik wil. En ik ben ervan overtuigd dat als je dat vaak genoeg uitspreekt je de juiste stappen kunt ondernemen om op de gewenste plek van bestemming aan te komen. Als je vaak genoeg uitspreekt dat je die ene baan wilt, zijn er anderen voor je om je de weg te wijzen. Misschien niet in het tempo dat jij dat wil, maar een beetje geduld en vertrouwen doet wonderen. Daar geloof ik heilig in.

Na de quote te hebben bekeken met een binnengrijns (bestaat heus wel) maakte ik er een foto van, gooide ik er een beetje filter overheen en zette ik hem op Instagram.

Hoe vaak spreek jij eigenlijk uit wat je wilt?

Wat er gebeurt als je ineens ‘goedemorgen’ tegen mensen zegt

Als je leuke blogs mag tikken voor 365 dagen succesvol mag je jezelf toch wel een geluksreporter noemen. Een watte? Een geluksreporter dus. Bas Derks heeft de eer om de komende tijd te mogen bloggen voor de organisatie die zich inzet om Nederland gelukkig te maken. Hij trapte af met een blog waar ik zelf erg vrolijk van werd (en die ik stiekem al eerder van hem gelezen had, maar dat maakt allemaal niet uit). Hieronder een klein intro’tje.

Vaak struikel ik over de eenkennigheid van deze regio. We zeggen alleen gedag tegen bekenden en onbekenden negeren we glashard. Tenminste, dat valt mij op als het zoveelste chagrijnige gezicht op een tweewieler langs komt zoeven. We mogen allemaal wel een tikkeltje extra warmte uitstralen. Andere mensen laten zien dat we hen zien staan, dat ze bestaan. Wordt eenieder een vrolijker persoon van. Ja, het is mijn gezemel. Dus ik mag het goede voorbeeld geven. Geen probleem. Daar heb ik mij afgelopen weken aan gewaagd. Met wisselende resultaten.

De resultaten, soms best wel erg grappig, lees je hier.

Het deed me meteen denken aan een filmpje die ik al een keer eerder had gedeeld. Een filmpje over Mr. Happy Man. En weet je wat, ik deel hem gewoon nog een keer. De moeite waard om te bekijken.

Om te zoenen toch die vent?

Betekent dit nu dat ik vind dat we allemaal wel vaker goedemorgen tegen elkaar moeten zeggen? Weet ik niet, ik weet dat ik vind dat we allemaal moeten doen waar we onszelf prettig bij voelen. Ik weet ook dat ik alzo lang ik me kan herinneren ‘goedemorgen’ en ‘tot ziens’ tegen de bus- of tramchauffeur zeg. Waarom? Niet per se uit fatsoen. Ik bedoel, eerlijk is eerlijk. Ik bevuil nog steeds je banken met m’n schoenen in een luie bui. Nee, eigenlijk vooral omdat ik er zelf vrolijker van word. Dat die beste man of vrouw daar ook leuk op reageert is een hele prettige en welkome bijkomstigheid.

Ben jij een ‘goedemorgen’ persoon? Of ben je er meer één in de categorie: ‘waar is m’n koffie?’ Let me know. 

Yo, ga je lekker?

Geef mij maar Amsterdam. Niet omdat het mooier dan Parijs is. Ik bedoel, Parijs is prachtig. Nee, geef mij maar Amsterdam omdat ik het liefst wekelijks aanschuif voor een goede sessie yoga bij niemand minder dan Asha. Mocht je toevallig in de prachtige hoofdstad wonen en de behoefte hebben om je even helemaal lekker kapot te rekken en strekken om vervolgens met een heerlijk voldaan gevoel naar huis te gaan, dan raad ik je deze dame van harte aan. Echter woon ik helaas als vier maandjes niet meer in de prachtige hoofdstad, maar mijn liefde voor rekken en strekken is er nog steeds.

Als trouw lid van SportCity wil ik nog wel eens een lesje Body Balance meepakken. En hoewel de muziek fijn is, de instructrice het super doet en mijn spieren de kans krijgen zichzelf uit te dagen, voelt het niet hetzelfde als yoga. Zie, Body Balance is een combinatie van yoga, tai chi en pilates. Ook fijn, maar gewoon niet hetzelfde.

Yoga With Adriene
En toen ik laatst helemaal ready-steady-go was om een yogalesje te pakken in Delft, bleek de eigenares aan iets vreemds te doen genaamd van vakantie. Nooit van gehoord. De zoektocht ging door en m’n wachten werd beloond toen ik vriendin Mariët Mons lekker bezig zag zijn op Instagram met een thuissessie. Beetje researchings en bleek dat ze lekker ging met de online sessies van Yoga With Adriene. Sindsdien ben ik fan.

Ik denk dat ik voornamelijk fan ben van de Amerikaanse Adriene Mishler omdat ze én haar expertise gewoon helemaal gratis en voor niksie online gooit. Ik vind het altijd vrij vriendelijk wanneer mensen dat doen. En omdat ze niet alleen maar zweefteef is maar ook gewoon lekker goofball. Hou ik van, doet me aan mezelf denken. Daarnaast biedt ze ruime keuze in haar video’s. Zo varieert de lengte van de filmpjes tussen de 8 en 45 minuten en kun je ook kiezen uit verschillende thema’s. Zo heb je ‘Yoga For Runners’, ‘Yoga For Lower Back Pain’, ‘Yoga For When Your Sick’ en de o zo fijne ‘Yoga For Stress Relief’.

De laatste sessie heb ik net zelf achter de rug en toen ik er eenmaal in zat vond ik hem fijn. Zoals ze zelf al aangaf ben je de eerste paar minuten misschien bezig met vragen “Waarom doe ik dit?”, “Heb ik hier eigenlijk wel trek in?” en “Had ik niet gewoon een ander filmpje aan moeten klikken?”. Allemaal niet relevant op het moment. Kies voor loslaten en kies voor de bewegingen. De factoren in je leven die stress veroorzaken gaan er niet mee weg (bij mij in elk geval niet), maar je geeft jezelf wel even de kans om uit je hoofd te gaan en in de bewegingen te hangen. En dat is fijn!

Adriene’s YouTube-chanel vind je hier.