Was ik maar een typemachine

Was ik maar een typemachine. Zo’n lekkere oude stoffige bijna niet gebruikte typemachine. Ik zou op een mooi zomers marktje staan. Tussen de falafel en de linzenburgers. Hipstermannen met mooi getrimde baarden zouden zich aan me verlekkeren. Af en toe aan een toets zitten om vervolgens een grijns te onderdrukken. Ze zouden in groepjes naar me komen staren. De één nog bebaarder dan de ander. Er zou een bod worden gedaan waar de ander dan radicaal overheen zou gaan. Ik zou gekocht worden voor de hoogste en meest belachelijke prijs. De meneer met de baard zou me meenemen naar één of ander zoldertje. Of neen. Een flexe werkplek waar ik ook wel tot mijn recht zou komen. En goddank na al die tijd zouden er eindelijk weer hemelse volzinnen of nutteloze gedichten uit me vloeien. Welke dan uiteraard op een Twitter, een Instagram of een Facebook zouden worden geplaatst. Ik zou weer functioneren zonder er ook maar enige verantwoordelijkheid voor te dragen. Want de typemachine gaat daar waar de vingers haar kietelen.

Feit is dat ik jaloers ben op bovenstaande typemachine. Feit is dat ik mezelf stiekem al meer dan een jaar ‘de schrijfster die niet schreef’ noem. Maar natuurlijk, ik heb interviews uitgeschreven. Ik heb zelfs wat artikelen eruit geknald. Maar schrijven zoals ik dat gepassioneerd deed toen ik vanaf groep 3 een affaire kreeg met m’n pen, lijkt zolang geleden. Ik betrapte mezelf erop toen ik zat te voyeuren op mijn eigen blog, deze blog*. Ik betrapte mezelf erop dat ik bijna blooste bij het lezen dit stuk en me heel even afvroeg wie dit geschreven had. Alsof het een stuk betrof die niet van mij afkomstig was. Maar vaker heb ik dat gevoel ervaren wanneer ik een stuk had getikt. Dat ik me stiekem een beetje als een typemachine voelde. En achteraf als voyeur. De zinnen vloeiden op (digitaal) papier, er ontstond een verhaal, het kwam blijkbaar uit mijn vingers, maar wie er nou echt verantwoordelijk voor droeg… Het zal me een raadsel wezen.

Op dat ik maar vaker weer mag functioneren als een typemachine en me mag afvragen waar de woorden vandaan komen. Om vervolgens mijn schouders op te halen en te genieten van mijn eigen stuk.

*Eigenlijk is het ‘dit blog’, maar dat klinkt toch voor geen meter?

Waarom de kabouterdans eigenlijk over een overspannen docent gaat

Er gebeurt iets raars wanneer je kinderliedjes van vroeger gaat luisteren in een iets volwassener stadium van je leven. Ze lijken namelijk niet helemaal te kloppen. Sterker nog, soms lijken ze helemaal nergens op te slaan. Het overkwam me laatst plots toen ik terug dacht aan die verrekte kabouterdans. Ik weet niet meer of ik die zo fanatiek heb meegedaan. Vast wel. Lekker uitsloven enzo. Maar haal het kaboutertje weg, zet er een overspannen docent voor terug in de plaats en het plaatje klopt zo ook wel. Voel je vrij om mee te gaan in mijn gedachtengang. Het reffrein van het liedje ging als volgt:

“Draai een keer in het rond, stamp met je voeten op de grond.”
In het begin nog niet zoveel aan de hand dus. Niets mis met een beetje rond draaien. En sure, als je af en toe een energieshotje te veel in je lichaam voelt, why not stampen op die grond. Helemaal prima dus zo.

“Zwaai je armen in de lucht. Ga nu zitten met een zucht.”
Vervolgens haal je de focus van je gefrustreerde onderlichaam af en geef je je armen de kans om even helemaal lekker los te gaan. En dan is het moment daar. Je bent kapot. En je besluit te zitten. Met een zucht.

Het volgende moment is het moment waarbij ik me dus begin af te vragen of de persoon in kwestie wel helemaal lekker gaat. Me dunkt van niet.
“Stap nu rond als een gans.”
Ja en zo gaat de kabouterdans, dat weten we wel. Maar hoezo rondstappen als een gans? Waarom? Na al die moeite en dat gezwaai en het gezucht en dan ben je net even lekker gaan zitten op die denkbeeldige sofa van je en dan besluit je daarna rond te stappen als een willekeurig gevogelte.

Maar weet je. Ik snap het wel, meneer kabouter de Plop. Het is af en toe even struggelen in het leven. En soms doet mijn hoofd ook even een denkbeeldige kabouterdans. Het is een beetje raar allemaal, maar het is je vergeven. Goed. En nu ga ik zitten met een zucht. En laat ik deze tekst voor wat het is.

Q: Kennen jullie nog (kinder)liedjes waarvan je je achteraf afvraagt wat er nu in vredesnaam allemaal gebeurt? Ik hoor het graag. ;)

Iets

Omdat mijn lichaam maar loopt te zeuren ben ik uit pure radeloosheid in de tuin gaan liggen met een puzzelboekje. Dat het prachtig weer is, mag ik als een mooi cadeau zien. Over mijn keelontsteking kan ik dat helaas niet zeggen. Evenals m’n maag die ineens een streng deurbeleid hanteert over wat er wel en niet naar binnen mag. Wat is er mis met cous cous? Racist.

Processed with VSCOcam with f2 preset
Hoe dan ook. Ik sla m’n boekje open en zie dat ik nog niet klaar was met m’n laatste puzzel. Ik was namelijk nog op zoek naar ‘gene’, ‘spek’ en ‘iets’. Toegegeven, gene is me soms onbekend. Spek, need I say more? Yum. En iets… Ik ben wel redelijk op zoek naar iets ja nu. Maar als je me vraagt wat, zal ik je moeten teleurstellen met het onbevredigende antwoord dat men ook altijd klaar heeft op de vraag waarin ze geloven. Meer dan “iets, maar wat precies dat weet ik ook niet” lijk ik je nu niet te kunnen geven.

Ik begeef me de afgelopen maanden namelijk een beetje in limbo gezien ik wegens gezondheidsredenen niet kon en mocht werken. Iets wat echt goed tegen het aard van het beestje is. Volgens mij ben ik al sinds m’n veertiende bezig met randactiviteiten en klusjes. Als ze er niet waren? Dan verzon ik ze wel. Ondanks dat ik nu tijdelijk pro ben in niets doen, wordt het verlangen naar iets wel steeds groter. Gelukkig ben ik de maand juli zoet met drie opdrachten die ik grotendeels vanuit het bedje kan doen, waardoor ik me tot september weer even niet hoef druk te maken om m’n huilende bankrekening. Maar vanaf september wil ik weer langzaam iets.

Vooral iets met lachen, iets met natuur, iets met schrijven, iets met foto’s, iets met mensen die ik fijn vind, iets met lekker eten, iets met m’n fysieke conditie opbouwen en dan vind ik het wel weer even très bien.

Goed, waar was ik? Ach ja, m’n puzzel. Op zoek naar ‘iets’.
Waar ben jij naar op zoek?

 

Kiek eens aan

Hé hallo. Leuk dat je er bent! Waarschijnlijk zag je dit berichtje voorbij komen in je feed. Misschien heb je zelfs een e-mail gekregen om op de hoogte te blijven. Heftig. En dat terwijl er allemaal niet zo bijster veel gebeurt hier. Sterker nog, ik zag geloof ik net zo’n hooibaal voorbij komen met zo’n zoefgeluid. Net zoals in van die westerns, weet je wel.

Ik doe niet zo heel veel op het moment behalve wandelen, schrijven en foto’s maken. Sterker nog, ik ben verslaafd aan foto’s maken en deel dat graag. Mocht je dat willen zien dan wil ik je er niet van weerhouden mij te volgen op Instagram. Vind ik gezellig. Kan ik tegelijkertijd terug gluren. Ben ik dol op. Dit zijn mijn favoriete kiekjes.

10320414_10203256930936021_1896580355629668846_n

Na een lange dag geplaagd te worden door een sugar rush (zo gevoelig voor dat spul) besloot ik m’n overactiviteit in een goede daad om te zetten. Ik hielp wat vrienden mee met het organiseren van een fijne barbecue sessie in het park. Toen ik deze onbekende dame het water in zag lopen, vond ik daar wel een mooi plaatje in.

10246774_10203038744601499_2926767501685295341_n

Deze noem ik de verlegen auto van de buurman. Wilde niet helemaal op de foto.

Processed with VSCOcam with m5 preset
Ik speel een beetje vals want deze heb ik niet zelf gemaakt gezien ik de hoofdpersoon van de foto ben. Overigens lijkt dit heel zen, maar hier ging wijn aan vooraf. En het licht stond gewoon mooi.

Processed with VSCOcam with f2 preset

Nogmaals: Het licht stond zo mooi.

Processed with VSCOcam with c1 preset

Scheveningen was me er ook eentje.

10403754_1472270956341477_8806637839042605683_o

Toen ik er eenmaal achter kwam dat Dennis Storm meer deed dan alleen maar een beetje super leuke reisprogramma’s presenteren op televisie, kon ik het niet laten even langs te gaan en hem te interviewen. Bleek dat ‘ie een super leuke winkel in Den Haag had. Hier en hier lees je daar meer over.

1517717_10203231424098366_2031974854137193600_n

Deze hangt binnenkort op verzoek op canvas aan iemands muur. Dat vind ik heel leuk.

foto (15)

Kennis van me heeft een mooie stijl gaande en dat wilde ik maar al te graag vastleggen. Wilde hij ook. Kwam dat even mooi uit. Hij deed het goed voor de lens.

Processed with VSCOcam with c1 preset

Camera en kat deden staarwedstrijd. Kat knipperde en stak daarna tong uit. Camera won maar voelde zich wel een beetje geplaagd.

Processed with VSCOcam with b5 preset

Deze omdat het een hele mooie dag was met een hele mooie blauwe lucht. Maar hij werkte verdorie ook zo lekker in zwart-wit.

Processed with VSCOcam with f2 preset

En last but not least. Mocht je je afvragen wat deze creatie voorstelt: Men neme kleding die je niet meer draagt, een leuke plastic tas van bijvoorbeeld een fijne winkel als Flying Tiger en een paar nietjes en tadaaaa… een soort kussensachtige gadget voor je kekke interieur.

Goed. Meer op Instagram voor dit soort ongein. Tot daar!

De eerste dag

Als ‘s morgens het licht
door de gordijnen dringt
smelten je laatste dromen.

Er klinken geluiden
uit de achtertuinen
een buurman stapelt stenen
een rammelende kettingkast.

Het is vandaag de eerste dag
om met iets te beginnen
waar niemand aan begon.

- Fetze Pijlman

Girls Just Wanna Have Tattoos

Punt Tumblr punt com. Sinds een kleine twee maandjes verzamel ik de mooiste plaatjes van girls met tattoos. Niet dat ik zulke grote tattoos zou willen, maar ik vind het redelijk tof staan bij andere mensen. En stiekem wil ik er ooit nog eens een eigen fotoserie van maken. In de tussentijd, enjoy my Tumblr.

zelfplagen

Zelfplagen, kusjes vragen

“Als zelfmoord bestaat, dan bestaat zelfpesten ook.” Ik keek hem een paar seconden aan nadat hij dat had gezegd. Ik voelde een gevoel van ergernis opkomen. Hij keek even terug om te vervolgens zijn blik op zijn voeten te wenden. Aan de punt van zijn zool lag een stuk plastic. Het had iets weg van de dop van een permanent marker. Hij gaf het een flinke trap en negeerde het feit dat ik hem nog steeds aanstaarde. Het stukje plastic stuiterde even en viel daarna met een plof in de goot. Na een lange en ongemakkelijke stilte ging hij weer verder. “Toch is het zo,” vervolgde hij. “Zelfpesten. Ik denk echt dat het bestaat. Doen we het niet dagelijks, Vie? Aan onszelf vertellen dat we iets niet kunnen? Onszelf vertellen dat we die baan niet kunnen krijgen? Dat we…” Hij stopte even en leek te zoeken naar woorden. “Zelfpesten,” lachte ik, “Wat een idiote gedachte, Ben.” Hij haalde zijn rechterhand door zijn haar en keek me met een spottende blik aan. Alsof ik gek was en hij gelijk had. Ik had er een hekel aan als hij dat deed. En het erge was dat hij misschien wel gelijk had. Deze keer. “Nou? Het is toch zo? Kom op, Vie, je gaat me niet vertellen dat je er niet nu op dit moment mee bezig bent.” Hij was inmiddels recht voor mijn neus gaan staan en liet zijn warme hand in de mijne vallen. Ik sloot mijn ogen. Zijn andere hand wreef even over mijn hoofd en schoof mijn haren achter mijn oor. Ik ademde diep in. Zijn hoofd kwam nog dichterbij, totdat zijn lippen tegen mijn oor rustten. Ik legde mijn hand op zijn borst. Om hem weg te duwen. Om zijn hartslag te voelen. Ik wist het niet meer zeker. “Zelfplagen, kusjes vragen?” Zijn stem klonk hees in mijn oor. Zijn zin kietelde na. Ik draaide mijn gezicht naar het zijne en opende mijn ogen. Het plafond. Ik was wakker geworden. Zelfplagen…

Wordt vervolgd. Ooit.

Inspiration 5 (III)

Op deze mooie eerste dag van de maand wederom een Inspiration 5 om het weekend in te luiden. Cheers!

Het lijkt een eindeloze discussie tegenwoordig: Hebben we dat papiertje nog wel nodig? Sinds grote voorbeelden als Steve Jobs, Richard Branson, Mark Zuckenberg en Oprah Winfrey ons bewezen hebben dat we geen diploma nodig hebben om het te maken. Wat ‘het’ dan ook mag zijn. Een inspirerend filmpje.

“Good morning!”, “Have a good day!” en “I love you!” Drie woorden waar je je dag absoluut mee wilt starten. De 88-jarige Johnny Barnes – ook wel bekend als Mr. Happy Man – offert elke ochtend zes uurtjes van zijn tijd op om zijn medemens een fijne dag te wensen. Wat een schatje! Is die vent te adopteren?

workisnotajobRuim een jaar geleden belandde ik op de pagina van workisnotajob. Oprichter Catharina Bruns was de negen tot vijf mentaliteit zat en vond dat het leven te kort was om iets te doen wat je niet leuk vindt. “Een droombaan bestaat. Je moet ‘m alleen wel zelf creëren.” De website staat vol met leuke quotes en mooie graphics eromheen. Mijn favorieten? Deze, deze en deze.

TED Talks zijn altijd bijzonder om naar te kijken. Ook deze vind ik weer een pareltje. ‘Before I die’.

ConfettiHannaBervoets

En ik sluit af met een quote uit de column in het Volkskrant Magazine. Fijn weekend!

Eerder:

Inspiration 5
Inspiration 5 (II)